Als je overspoeld wordt

wpid-flooding.jpg
In mijn hoofd noem ik het altijd ‘flooding’, de Engelse term, omdat ‘overspoeld’ voor mij niet precies genoeg het donderende geweld weergeeft waarmee emoties soms over je heen kunnen golven.

Vandaag voelde ik mij echt overspoeld, nóg, maar het begint inmiddels wat te zakken. Dat is het mooie aan emoties; Ze komen in golven en wanneer ze hun piek hebben bereikt en je jezelf hebt toegestaan om dat te voelen, zonder er naar te gaan handelen, nemen ze ook weer af.

Ik had therapie. Hoewel ik van tevoren gestrest was, omdat ik wist dat het zwaar zou worden, was ik bij aanvang heel rustig. Ik was de eerste cliënt van die dag en ik was te vroeg. Ik zag mijn therapeute binnenkomen. Ze zag mij in de wachtkamer en zwaaide uitgelaten, ze straalde en droeg een prachtige jurk. Ik was blij om haar te zien. Ze voelde vertrouwd.

We gingen naar beneden, naar de therapieruimte.  Aanvankelijk was alles nog ontspannen. We waren gewoon wat aan het kletsen en ik voelde me heel veilig. Het leek een goede basis.

Toen begonnen we met onze sessie en vanaf het begin ging dat al heel moeizaam. Ik was aan het saboteren in mezelf; verstand wilde links, gevoel wilde rechts en dan hield ik zelf ergens van boven op een heel oordelende manier overzicht. Ik dissocieerde, ik stuurde vervolgens weer terug naar de ruimte om daarna weer uit te zoomen. Dit hele gebeuren putte me erg uit. Ik voelde een heel scala aan emoties door elkaar; Bij ‘toen’, bij het nu… Was ik boos vanwege de zware sessie of was ik boos vanwege het onderwerp van de sessie? Was ik boos op daders, op therapeute of op mezelf? Het was een grote warboel, zoveel kan ik je in ieder geval vertellen.

Mijn therapeute bleef naar veiligheid zoeken, naar elementen om me gerust te stellen, maar op de een of andere manier bleef dat verschrikkelijke gevoel van ‘nooit meer veilig zijn’ overheersen.
We grepen terug op een ander soort therapie: Therapeute kwam zelf in ‘het onveilige plaatje’ om me te beschermen. Ik mocht zelfs achter haar gaan zitten (we beeldden de verschillende elementen van de situatie af met stoelen) en me verstoppen, maar ik wilde mezelf niet eens meer in veiligheid brengen. Ik voelde me bevroren. Ik sloeg mijn armen om me heen en moest alleen maar huilen. Ik wilde zo graag voelen dat ik beschermd en veilig was, maar ik was er alleen maar van doordrongen dat niemand me ooit heeft beschermd toen ze daarvoor in de gelegenheid waren.
Ik zat ontzettend te trillen. Therapeute probeerde op den duur de herinnering met me af te dekken en letterlijk te laten verdwijnen.

We moesten afronden en onderweg naar boven kwamen we de volgende cliënt al tegen. Ik was behoorlijk overstuur. Ik kreeg nog een kop koffie en mocht die rustig in de wachtkamer opdrinken. Daar heb ik bijna een uur gezeten met mijn winterjas aan omdat ik mezelf niet kon verwarmen. Toen ben ik richting huis gegaan.

Wat ik uiteindelijk gedaan heb om met de situatie om te gaan, is erkennen en benoemen wat er is en hoe diep ik zat, zonder er naar te handelen. Als je zoveel emoties voelt als ik vandaag, wil je handelen en meestal op een manier die niet helpend of constructief is. Bewust besluiten om niet te handelen, roept meer emoties op merk ik, want dan voelt het alsof ik de deksel er op probeer te houden, dus heb ik voor mezelf het handelen uitgesteld: “Ik wil nu ditenditenditendit…, als ik dat straks nog steeds wil, mag dat, maar voor nu ga ik alleen maar zitten en ‘zijn; Ik hoef niet meteen iets te doen”.

Als je dan een poosje bent met wat er is, merk je dat er in ieder geval niet meer bijkomt. Je begint het ritme te herkennen waarmee de golven over je heen spoelen en je begint een beetje mee te bewegen. Hoewel er in feite niets verandert, merk je dat je je hoofd steeds iets beter boven water kunt houden.

Dit was voor mij het moment dat ik me weer wat begon te oriënteren op de ruimte om me heen, niet als een reddingsboei en om me aan op te trekken, maar meer gewoon vanuit nieuwsgierigheid en omdat ik de ruimte daarvoor voelde nu ik mijn hoofd wat beter boven water kon houden.

Uiteindelijk werkt het dan toch als reddingsboei. Ik luisterde naar de gesprekken van de receptioniste en vormde er een mening over. Ik haalde iets van buiten mezelf naar binnen, waar er plotseling ook ruimte voor bleek te zijn.

Zo ging het steeds wat beter. Eerst goed genoeg om naar huis te vertrekken en nu al goed genoeg om dit te typen.

Ik ben nog steeds erg verdrietig. Ik ben nog steeds boos. Ik voel me nog steeds verlaten. En dat mag. Het mag er allemaal zijn. Het is wat het is, maar omdat ik gestopt ben met tegen de stroom in te zwemmen en mezelf gewoon even heb laten meevoeren, is er nu weer ruimte om te zien wat er nog meer is: ‘I weathered the storm’ en ik heb een therapeute die me in het nu niet alleen probeerde te beschermen tegen de herinnering aan gevaar die alleen nog in mijn hoofd bestaat, maar ook tegen een crisis; Het enige gevaar waar ik vandaag werkelijk aan bloot heb gestaan.

Advertenties

5 gedachtes over “Als je overspoeld wordt

  1. Herkenbaar dit, wat ga je er goed mee om zeg! Ook dat herken ik gelukkig: verdragen van emoties, handelen uitstellen. Geen ‘ik mag niet/ik moet’, maar de impuls erkennen en de nooduitgang open houden.
    Je beschrijft het erg goed,ik lees je blog graag. Sterkte met slapen vannacht.

    Like

    1. Dag Xamantha,
      Wat een fijne reactie, bedankt! ‘Fijn’ ook (voor mij) dat het herkenbaar is, dan hoeft het geen strijd van mij alleen te zijn 🙂

      Leuk dat je me leest; hoe ben je zo bij me terecht gekomen als ik mag vragen?

      Ik had even vluchtig jouw blog gescand, maar ik zal later met meer aandacht kijken.

      Slaap zacht!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s