“Maar wat nou als ik te beschadigd ben?”

wpid-broken-sheep-.jpg.jpeg

Ik werk zo hard tijdens therapie; Natuurlijk, want ik wil dat het goedkomt en ik weet dat, hoewel de oneerlijkheid daarvan me op sommige momenten nog in mijn gezicht slaat, ik de enige ben die daarvoor kan zorgen.

Maar is dat wel zo?
Komt het wel echt goed?

Wat nou als dat harde werken gewoon uitstel is van wat eigenlijk onvermijdelijk vastligt? Wat nou als ik gewoon te beschadigd ben?

Het is niet gek dat ik soms zo denk: Ik heb extreme dingen meegemaakt en tijdens veel van die dingen was ik ook nog eens extreem jong. Het is normaal dat zulke dingen hun sporen nalaten: (Seksueel) geweld beschadigt.  Verwaarlozing beschadigt. Dat mijn hart in duizend stukjes brak was een normale reactie op abnormale gebeurtenissen.

Nu ben ik volwassen. Ik ben geen kind meer. Niet langer afhankelijk of machteloos. Nu kan ik kiezen hoe ik mijn leven vormgeef. En ik kies veiligheid. Ik kies vrijheid. Ik kies levensgeluk.

Maar die scherven dan?

Tja…

Als een geliefd bezit kapot valt, kan je kiezen om het weg te gooien, of kiezen om het te lijmen. Zo is het ook met jezelf. Ik koos mijzelf te lijmen. Ik kies iedere dag opnieuw om mezelf te lijmen: Ik heb therapie, ik werk aan mezelf, ik kijk met aandacht naar mijn gedrag en naar het gedrag van mensen om me heen en ik pas mijn gedrag aan als dat nodig is.

Net als met die, laten we het een vaas noemen, van hierboven, is het zo dat ik soms met stukjes van mezelf in mijn hand zit, waarvan ik niet weet hoe ze in het geheel passen en of het me wel lukt om er weer een geheel van te maken. Maar ook dat is normaal. Al doende leer je. Die onwetendheid mag er zijn. En het betekent trouwens niet dat het niet mogelijk is.

Het is ook normaal om er niet altijd even veel vertrouwen in te hebben. Gebrek aan vertrouwen hoort bij het beschadigd zijn. Je fundament, je vertrouwen en je basisveiligheid zijn immers aangetast.
Ook dat is wat het is.

Je zult merken dat je, als je accepteert dat je beschadigd bent en jezelf toestaat te voelen dat het normaal is om beschadigd te zijn na wat je hebt meegemaakt, met alle bijbehorende gevoelens van angst en onzekerheid die daarbij komen, gemakkelijker in staat bent om keuzes te maken die je in ieder geval een kans geven op een beter leven.

Radicale acceptatie:

Wat gebeurd is, is al gebeurd. Het had nooit mogen gebeuren, maar het is wat het is en het is voorbij.

Ja je bent beschadigd.
Dat is heel verdrietig en oneerlijk.
Maar het is wat het is.

Misschien kan je wel nooit het leven leiden waar je vindt dat je recht op hebt (dat zou kunnen, wie weet), maar je kunt wel een leven leiden dat beter is dan je leven nu.
Iedere nieuwe dag is een nieuwe kans om te kiezen.

Toen ik minder ver was in mijn proces dan nu, vroeg ik een keer aan mijn therapeute: “Maar wat als ik nou te beschadigd ben? Wat nou als het niet meer goedkomt?”
Ik heb veel geleerd van dat gesprek.

Ten eerste ben je alleen maar ‘tè’ beschadigd als je niet meer bereid bent om keuzes te maken die in het belang zijn van je veiligheid, vrijheid en levensgeluk. Dan bedoel ik niet dat je dat soms niet lukt, maar structureel: Een staat van volledige aangeleerde hulpeloosheid. Denk aan een aapje dat zolang in gruwelijke omstandigheden en gevangenschap heeft geleefd, dat het niet meer ontsnapt als de deur van zijn kooi openstaat. Zelfs niet als zijn water op is en het enige water zich buiten de kooi met de open deur bevindt. Dat aapje sterft uiteindelijk van de dorst, terwijl dat in zijn nieuwe omstandigheden niet had gehoeven; Hij was te beschadigd.

Als je nog in staat bent, al is het zelden, al is het met ontzettend veel moeite, om gezonde keuzes te maken, dan ben je niet ‘te beschadigd’. Beschadigd ja. Heel erg beschadigd, misschien ook wel. Maar niet tè.

Dus:

“Wat nou als ik beschadigd ben?”

Nou, ik ben inderdaad beschadigd. En dat is, zoals ik al schreef, heel normaal gegeven de omstandigheden.

Mijn therapeute vroeg me dus waarom dat zo erg was; (los van de oneerlijkheid van wat er is gebeurd) Waarom beangstigt beschadigd zijn mij zo?

Weet je wat bleek:
Ik ben bang dat anderen merken dat ik zo beschadigd ben; Dat ze me erom afwijzen. Ik ben bang dat beschadigd zijn, betekent dat mijn waarde als persoon minder is.

Concreter nog gezegd: Ik ben bang dat uiteindelijk zal blijken dat ik werkelijk waardeloos ben (precies zoals me is verteld en zoals ik heb geconcludeerd uit hoe mensen in het verleden met me om zijn gegaan).

Mijn therapeute vertelde me toen twee hele waardevolle dingen:

Het eerste ging over een schaapje, dat gedeeltelijk van porselein is, dat ze altijd in haar vensterbank had staan. Ze vroeg me hem vast te houden, waarna ze me vertelde hoeveel ze van ‘schaapje’ hield en dat ze ‘m zo leuk vond, dat hij zelfs in haar kamer mag staan terwijl ze werkt.
Ik glimlachte, want ik zag in haar ogen dat het klopte. En schaapje is ook leuk.

Toen vertelde ze dat schaapje op een dag gevallen was. Zijn oor was eraf. Hoewel ze het verdrietig vond, ging ze niet minder van schaapje houden. “Ik heb zijn oor er gewoon weer aangelijmd! Ja, je ziet dat hij beschadigd is, maar ik vind hem nog even leuk”.  En weer zag ik in haar ogen dat het klopte.

Daarna mocht ik schaapje een maand mee naar huis nemen toen ze op vakantie ging om me er aan te herinneren dat je waarde niet afneemt als je beschadigd bent en om me te leren dat je met zachtheid en voorzichtigheid met iets om kan gaan dat kwetsbaar is (wat ik natuurlijk deed omdat schaapje belangrijk is voor haar en ik hem in vertrouwen gekregen had): Een mooie oefening voor mij.

Het tweede wat ze me vertelde, was een mooie metafoor: Het ging over een diamant.

“Ik heb een mooie kostbare diamant. Ik ben heel blij met die diamant. Hij glanst mooi en hij is van onschatbare waarde.
Op een dag valt de diamant in de modder, maar dat is nog niet alles: Daarna gaat er ook nog iemand op staan. En nog eens. En nog eens.
Hij stampt op mijn diamant. Hij spuugt er op. Hij scheldt er tegen. Hij trapt hem diep, diep de grond in. En daarna komt er nog iemand. Die doet hetzelfde.
Als ze weggaan is mijn diamant vies. Hij glanst niet meer. Je kunt zelfs haast niet meer zien dat het ooit een diamant was.

Ik pak de diamant toch op, want ik weet dat zijn waarde niet veranderd is door hoe anderen ermee om zijn gegaan. Met heel veel aandacht poets ik hem schoon. Laagje voor laagje haal ik met aandacht het vuil eraf. Het is de moeite waard, want af en toe zie ik een kleine schittering onder het vuil. Steeds vaker. Steeds meer.
Dan is mijn diamant schoon.

Ik stop hem in mijn zak, mijn mooie waardevolle diamant, zodat hij niet opnieuw zal vallen.”

De strekking van beide verhalen is simpel: Soms gebeuren er dingen die je beschadigen, soms zelfs dingen die je het gevoel geven voor altijd vuil te zijn, maar je mag het stof van je kleren kloppen en verder gaan. En je hoeft niet bang te zijn om los te laten, omdat je bang bent dat het jou ook niet loslaat. Ten eerste bepaal jij nu. Ten tweede:

Wat een ander doet of je aandoet, verandert niets aan je waarde.
Je waarde wordt bepaald door de keuzes die je maakt en de positie die je inneemt.

Kies voor vrijheid. Kies voor veiligheid. Kies voor levensgeluk.
diamant
Je bent immers een prachtige diamant, dus je bent dat meer dan waard!

Advertenties

21 gedachtes over ““Maar wat nou als ik te beschadigd ben?”

  1. Ik zit met tranen in mijn ogen van herkenbaarheid. Toch vind ik je tekst heel hoopvol en inspirerend, het maakt mijn dag (die ik de laatste weken niet zo heb) wat beter. Dankjewel daarvoor. 🙂

    Ik wens je heel veel geluk met het lijmen van jezelf. 🙂

    Liked by 2 people

  2. Lieve Maris, WAUW, prachtig geschreven! Ook ik zit hier met tranen in mijn ogen te lezen. Dat je een talentvolle schrijfster bent bevestig deze blog alleen maar. Je bent een prachtig voorbeeld van de mensen die de meest gestoorde dingen zijn overkomen. Die ondanks dat de kracht, energie en moed vinden om door te gaan. Om wat mooi’s van het leven te maken, die strijden ook al is de energie (bijna) op. Die andere mensen weet te raken, te inspireren en te motiveren om door te gaan. Wat ben ik er trots op dat jij een van mijn beste vriendinnetjes bent! Ik ben trots op je en hou van je! ❤

    Liked by 2 people

    1. Lieve Irmela,

      Je reactie ontroert me. Zoveel lieve liefdevolle woorden, dankjewel!

      Ik ben echt dankbaar dat ik dit heb kunnen schrijven en dat het kennelijk voor zoveel mensen zo waardevol is!

      Ik hou ook van jou ❤

      Like

  3. poeh, wat een fijne blog
    wat een herkenning en wat een openbaring
    zo actueel voor mij op dit moment in mijn proces
    dankjewel voor het delen, voor het schrijven van dit blog
    ik heb respect voor deze inzichten en ben dankbaar dat ik ze mag lezen op het moment dat het most welcome is

    susanna

    Liked by 2 people

  4. Wat een ‘mooi’ geschreven verhaal.
    Ik ben er echter wel heel verdrietig door geworden Tranen biggelen over mijn wangen want het is zo’n confronterend stuk.

    Vooral het stukje;
    “Ik ben bang dat anderen merken dat ik zo beschadigd ben; Dat ze me erom afwijzen. Ik ben bang dat beschadigd zijn, betekent dat mijn waarde als persoon minder is.”

    Zelf leef ik 2 levens. Eén leven is voor de mensen om me heen en het andere is MIJN leven. Het leven dat de ‘té’ beschadigde ik leeft.

    Het leven van de té beschadigde ik is geen leven. Het andere leven is vooral een leven waarin ik probeer te doen alsof mijn leven toch nog niet zo slecht is ondanks mijn verleden.

    Ja ja, ik weet het, ik klink als een slachtoffer en ja, zo voel ik me vaak ook nog omdat ik er maar niet uit lijk te komen met mezelf! Kennelijk ben ik nog niet zo ver al vele anderen dat wel zijn. Ik zou willen dat ik zo prachtig en therapeutisch helend kon denken als hierboven, maar het lukt ver***** gewoon niet.

    Ik heb voor mijn gevoel een goede behandelaar maar ben tegelijkertijd erg bang dat ik niets aan de therapieën zal hebben omdat ik domweg zelf niet ‘open’ genoeg durf te zijn waardoor de echte ‘té’ beschadigde ik niet eens aan het woord komt en blijft hoe en wie hij is.

    Dankjewel voor je prachtige verhaal Mariska. Ik heb groot respect voor de manier waarop je in het leven staat en hoe je naar de toekomst kijkt. Je bent een dappere vrouw!

    Liked by 2 people

  5. Dag Antoine,

    Ik herken het stuk dat je schrijft over het leiden van ‘twee levens’. Voor mij is dat ook lang zo geweest. Ik functioneerde ook behoorlijk goed in mijn ‘naar-de-buitenwereld-leven’. Zo haalde ik hele hoge cijfers op school en werd ik vaak beschreven als spontaan en zorgeloos.

    Met de tijd kwamen er wel meer barstjes in dat ‘leven’ en op een gegeven moment spat de illusie uit elkaar. Voor mij was het toen zwemmen of verdrinken.

    Wat ik voor jou hoop is dat je door therapie langzaam, langzaam, stukje bij beetje, meer vertrouwen gaat krijgen, zodat je het wat dichter bij je kern durft te laten komen. Uiteindelijk is het altijd risico nemen, maar het helpt als je jezelf vertelt dat je steeds opnieuw kunt kiezen. Werkt het niet? Dan kies je de volgende dag wat anders. Er is niks verloren en zeker niet op zo’n extreme manier als het vroeger het geval was.

    Ik wens je nu vooral veel zachtheid voor jezelf toe en hoop dat je mag gaan voelen hoe waardevol je bent!

    Like

    1. Dag Liesbeth, bedankt voor je compliment en wat fijn dat je het wilt delen! Ik vind het heel bijzonder dat zoveel mensen er zoveel uit lijken te halen. Dat raakt me.

      Ik ben je facebookpagina gaan volgen.

      Lieve groet,
      Mariska

      Like

  6. Lieve Mariska, ik kàn niet anders dan hier even op reageren. De manier waarop jij schrijft klòpt, qua tekst en qua gevoel. Ik heb je vroeger (weet je nog, highschool?) altijd al een bijzondere en sterke jonge vrouw gevonden. Met een scheef oog bleef ik je volgen; en nu vandaag, lees ik je blog. Het doet me verdriet te lezen wat je allemaal hebt meegemaakt meis, echt, maar het feit dat je de kracht en overtuiging hebt gevonden om er op deze manier over te schrijven vindt ik bewonderenswaardig.

    Keep it up, ontzettend veel succes gewenst met het “lijmen” en blijf vooral genieten van alle bijzondere dingen in je leven.

    Om met een “old school” quote te eindigen, die je ooit achterliet in mijn agenda..

    *Blessed Be*

    Lieve groetjes, Jody Bruggeman

    Liked by 1 persoon

  7. Wauw! ik ken je niet, maar wat heb je dit indrukwekkend geschreven! Wat mooi verwoord met heel veel talent daarvoor! en wat een kracht blijkt er uit je woorden! Jij komt er wel, dat zal met vallen en opstaan gaan, maar ga door je bent het waard!! Ik heb het met tranen in mijn ogen gelezen, ik heb groot respect voor je!!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s