Wie is eigenlijk jouw held?

shebecame(Quote van The Script)

Een paar maanden na mijn negende verjaardag, zag ik haar voor het eerst: Mijn tante. In tegenstelling tot de rest van mijn familie die allemaal op een kluitje leefde in een regionaal gebied waar afstanden van 15 kilometer al een wereldreis lijken, woonde zij ver, vèr weg in de Randstad.

Mijn tante was pas bevallen van een kindje; Een mooie gelegenheid om de familiebanden wat aan te trekken. Met kerst, toen haar dochtertje een maand oud was, kwam ze, met man en kindlief, onze kant op. De hele familie was bij elkaar gekomen in ons huis en we hadden zo’n geweldige dag dat we die traditie daarna nog jaren herhaald hebben.

Die kerst gebeurden er een aantal dingen: Ik werd over mijn oren verliefd op mijn baby-nichtje (iets dat nooit meer over is gegaan) en ik voelde voor het eerst een diepe connectie met een volwassen familielid. Tot die tijd had ik me weleens afgevraagd of ik misschien per ongeluk geruild was met een andere baby, zo weinig leek ik op mijn familie, maar met mijn tante bleek ik verrassend veel gemeen te hebben.

Tijdens de familiedagen die volgden; De vele verjaardagen, de (kerst)feesten en later ook de logeerpartijtjes en zelfs een vakantie met mijn tante, werd die band alleen nog maar meer verdiept. Mijn tante had altijd tijd voor mij, ze wilde horen wat ik te zeggen had, ze had net zo’n belachelijk innige relatie met boeken als ik en kon uren met me praten over iets dat een van ons recentelijk gelezen had. Hele avonden gingen voorbij, terwijl we filosofische discussies voerden over de zin van het leven, maatschappelijke onderwerpen, de politiek of gewoon simpele dingen bespraken zoals hoe het op mijn school of haar werk ging en hoe het met mijn vrienden was; Vrienden die ze meteen in haar hart sloot, omdat ze een belangrijk onderdeel van mijn leven waren.

Mijn tante hield van mij, van ieder aspect van mij. Ze begreep me en ze geloofde in me. Zij was de eerste die me vertelde dat ik schrijftalent heb en die alles wat ik haar liet lezen, met aandacht las. Bij haar was ik werkelijk zichtbaar, zelfs zichtbaarder dan ik zelf dacht.

Het zal jullie niet verbazen dat mijn tante de eerste volwassene was die ik uiteindelijk vertelde over het misbruik. Het was in de periode voor therapie. Ik was 17 jaar en ik woonde tijdelijk bij haar. Ze had me liefdevol opgenomen in haar gezin en hoewel ik toentertijd nog verdronk in de beelden die met de woorden meekwamen, voelde ik de behoefte en ook de ruimte om het haar te vertellen. Ik was wel een beetje bang voor hoe ze zou reageren, maar het grootste deel van mij was ervan overtuigd dat ze me zou geloven en niet zou afwijzen; Zij niet.

Ik weet het nog goed: Het was avond. We zaten samen in haar woonkamer op de bank. Mijn nichtje lag al in bed. Met veel gestamel en het vermijden van woorden, vertelde ik het haar. Daarna hield ik mijn adem in.

Mijn hart hamerde

Ik durfde niet naar haar te kijken.
Toch niet.

En toen stond ze op, sloeg ze met een alles zeggend gebaar een dekentje om me heen, daarna haar armen en zei ze: “Ik hou zóveel van jou!”
Iedere vezel van mijn lijf voelde dat ze het meende.

We hebben erover gepraat. Ze geloofde me. Ze hield van me. Ze zei dat het niet mijn schuld was en dat het nooit, nooit had mogen gebeuren.

Dit moment is zo essentieel voor mij geweest. Het vormt nog steeds een anker.

Achteraf gezien denk ik dat ze haar vermoedens heeft gehad. Ze was geenszins verbaasd toen ik het haar vertelde. En toen ik zestien was leende ze me een boekje; de Vagina Monologen van Eve Ensler, dat ik naar haar zeggen MOEST lezen, omdat het ‘goed voor me zou zijn’. Het boek is een aanklacht tegen seksueel geweld…

Ik denk dat ze het vermoedde en dat ze bewust investeerde in veiligheid en het initiatief bij mij heeft gelaten.

Mijn tante is mijn held.
Buiten alles wat ze was en voor me betekende, heeft ze gereageerd zoals iemand hoort te reageren als een kind zoiets vertelt.
En daarmee heeft ze me de basis gegeven om te herstellen, om te mogen groeien en om te helen.

Juist als het heel donker is, zien we de sterren het best.
Iedereen heeft helden in zijn leven gehad; in meer of mindere mate: Personen die er misschien net even voor hebben gezorgd dat je bleef ademhalen, die je echt hebben gezien, die je tranen even hebben gedroogd.

Wie was jouw held?

Wiens held wil jij zijn?

En wat kan jij doen om je eigen held te zijn?

Vergeet niet dat je iedere dag mag kiezen om jezelf te bieden wat je gewild had dat een ander je gegeven had.

Iedere dag opnieuw.

Als je zoekt naar helden (of naar de held in jezelf), zullen ze je vinden.
Jij zult jezelf vinden.

Advertenties

3 gedachtes over “Wie is eigenlijk jouw held?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s