Nog even iets over aangeleerde hulpeloosheid


Maar je ogen spraken al
Mijn hart klopte zo luid
Ik luisterde niet naar…
alles eigenlijk,
Trok gewoon de stekker
eruit

En je handen deden vervolgens
Mijn tranen slikte ik weg
Ik kon niet aanzien dat…
ik weer opnieuw;
altijd die eeuwige
‘pech’

Zo herschreef je uiteindelijk
Mijn geschiedenis drong zich op
Ik besefte gewoon niet dat
ik keuze had
Beginnend bij het woord
‘Stop!’


Ik heb veel geschreven over aangeleerde hulpeloosheid: Artikelen, verslagen; theorie, maar ook blogs (zoals de vorige) en tekst over mijn eigen ervaringen, zoals het gedicht hierboven.

Wat ik wil benadrukken, als dit herkenbaar voor je is, is het volgende: “Dat je een keuze niet kunt zien of voelen, betekent niet dat die er niet is”. Je hoeft (nog) niet te vinden dat je het verdient om jezelf te beschermen. Je hoeft dat  (nog) niet te voelen. Je hoeft het alleen maar te doen.

Doe maar.

Het mag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s