Het is jóuw leven

Het is nu twee dagen geleden dat ik ‘Momentum’ heb geüpload. Hoewel ik het persoonlijk een van de betere blogs vind die ik geschreven heb, is het veel minder gelezen dan mijn andere blogs in een zelfde tijdsbestek.
Gisteren vertelden een aantal volgers me hoe dat kwam:

“Je schrijft over Aikido. Over zelfverdediging. Over geweld. Ik wil daar niet over lezen”
Ok, goed, dat mag. Natuurlijk mag dat.
Maar hoe is dit anders dan andere blogs die ik schrijf? Die gingen dan misschien niet over Aikido of over zelfverdedigingslessen, maar ze gingen wel over geweld. Alles wat ik schrijf gaat over (de gevolgen van) geweld. En daarbij gaat het ook nog eens vrijwel altijd over zelfverdediging in de breedste zin van het woord: Over het maken van gezonde keuzes, over regie, over vechten tegen datgene wat je ervan weerhoudt om een vervullend leven te leiden, over het overwinnen van angsten en het aangaan van dingen die je moeilijk vindt.

“Deze blog gaat over Aikido (pfoe wat een weerstand tegen een mooie sport!), normaal schrijf je over dingen die handig zijn voor slachtoffers, snap je?”
Om eerlijk te zijn, begrijp ik het niet zo goed. Aikido was eigenlijk maar een anekdotische variabele in een verhaal over het verdragen van je angst en toch kiezen te handelen. De titel van de blog was ‘Momentum’. Dat  is waar het werkelijk over gaat: Je er bewust van zijn dat jij op de momenten die er toe doen, steeds kunt kiezen, lijkt me best een handige wetenschap voor slachtoffers.

En dan van mensen die de blog wél hebben gelezen:

“Ik vind het eng waar je over geschreven hebt. Ik wil me hier niet mee bezighouden.”
Ook dat mag, maar ik wil hier wel graag over schrijven. Ik geloof niet in het vermijden van dingen, omdat ze toevallig niet aangenaam zijn. Gavin de Becker (een veiligheidsexpert) schrijft, vrij vertaald: “Ontkenning is een scenario van valse veiligheid in het nu, waarvoor je later de prijs betaalt. Met rente”

“Voor jou is het makkelijker om zulke dingen te doen”
Uhm, hoezo? Ik schrijf toch dat ik het moeilijk vond?
“Als je het écht moeilijk vond, deed je het niet.”
Okay dit is…
beledigend. (Maar echt!)
En ook jammer, zó jammer.
Voor jou dus (als je dit ook vindt).

Ik begrijp wat het is om bang te zijn. Ik weet hoe het is om terecht bang te zijn geweest, hoe het was om in ernstig gevaar te verkeren. Ik weet hoe het was om te verliezen, om een beetje dood te gaan…

Maar ik heb overleefd. En jij ook.
We hebben meer verloren dan menselijk is, ja, maar we zijn er nog.

En ik vind het zo zonde om te hebben overleefd om vervolgens als een gevangene van je angst door het leven te gaan. Het leven is daar te mooi en te waardevol voor.

Ik weet wat het is om bang te zijn; Daar kies je niet voor. Vaak gebeurt het gewoon, omdat je weet hoe het wás en bang bent dat het dus zo ís. Ik begrijp dat. Maar je kunt bang zijn en toch tegelijkertijd handelen. Je kunt kiezen om te bewegen, om te groeien. Je hoeft het alleen maar te doen: Met je ogen dicht van de hoge. Ja, je buik maakte een koprol en je hart ging te keer, maar je deed het en daarna kwam je gewoon in 1 stuk uit het water. Waar je echt bang voor was, is niet gebeurd. Dat weet je dan. Je hebt geleerd dat het misschien inderdaad niet leuk was (of als je geluk hebt, kom je er juist achter dat het dat wel is), maar dat dat iets was wat je kunt verdragen. En dat ‘niet leuk’ niet hetzelfde is als datgene waar je feitelijk bang voor bent. Door dingen aan te gaan, juist als je bang bent, breng je ze terug naar hanteerbare proporties. Het wordt steeds een beetje normaler, steeds een beetje beter.
Ook je angst wordt dan langzaam minder. Je kunt meer van dingen gaan genieten.

En er is veel om van te genieten. Hoe meer ruimte je jezelf geeft door dingen toch gewoon te doen, hoe meer moois er binnen handbereik komt.

Ik hou van waardevolle ervaringen, hechte verbindingen (ondanks dat het misschien eerst niet makkelijk was om te vertrouwen), van het gevoel van vrijheid dat ik heb als ik buiten hardloop met de zon op mijn huid. Ik hou ervan om te leren, zelfs al gaat dat met vallen en opstaan. Om te groeien. Om te overwinnen. Om te leven.

Nu kan het. Waarom zou ik het niet doen?
Waarom zou jij het niet doen?

Het is jouw leven.
Pak het vast en omhels het met duizend armen.

Wees maar bang -dat is ok- en doe het.

Advertenties

4 gedachtes over “Het is jóuw leven

  1. Ze verbazen me, deze reacties! In je Momentum-blog had je misschien een iets andere insteek, maar ik vond ‘m heel passend en je legt hierin ook een helder verband met je ervaringen en herstel.
    Merkte wel dat ik er wat sneller doorheen las, dat heb ik altijd als het over sport gaat. Maar dat ligt 100% bij mij, en de essentie van je bericht kwam prima over.
    En dit bericht, over hoe je omgaat met reacties, vind ik ook heel krachtig. Respect!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s