Zonder vallen geen opstaan

In ‘Momentum’ schreef ik over een Aikidoles. Het was een anekdote die niet bij iedereen evenveel in de smaak viel. Toch wil ik Aikido ook nu weer aanhalen, omdat het mooi metaforisch is voor wat ik wil schrijven.

Sinds de les die ik in ‘Momentum’ beschreef, ben ik nog een aantal keer geweest. Iedere les dat ik er was, was er een van overwinningen.
Mijn tweede Aikido-les was ik samen met een vriendin. We kregen ‘Senpai’ (leerling-mentoren) toegewezen om mee te oefenen; een mannelijke zwartebander en een vrouwelijke. Mijn vriendin vond het vervelend om met een man te oefenen, dus hoorde ik mezelf vragen of we konden ruilen. Twee uur lang heb ik getraind met een man die groot, breed, sterk, zwaar en zwaar-ademend was (Zo’n beetje alles wat ik eng vind).

Behalve die dingen was hij ook een hele goede leraar: Zacht, empathisch en voorzichtig.
Hij vroeg me of ik bang was, wat ik ontkende, waarna hij vervolgens zei: “Jawel, maar dat hoeft niet. Ik ga je geen pijn doen”. Ook mijn perfectionisme weerlegde hij: “Als je hier één ding leert vanavond en dan weggaat en weer terugkomt, omdat het behapbaar is en je doet dit honderd keer, dan heb je tegen die tijd honderd dingen geleerd. En dat is echt veel”
Ik voelde me de hele avond volkomen veilig. Aikido werkt vanuit ontspanning en dat lukte me.  Mijn hartslag was rustig en mijn hoofd was helder. Zelfs toen ik in een oefening samen met Senpai naar de grond moest, waarbij hij boven was, op mijn armen steunend en ik onder, was ik kalm. De regie was steeds bij mij. Ik wist dat er nog heel veel dingen waren die ik kon doen als het mis zou gaan en ik wist ook dat het niet mis zou gaan. Dit was een trainingssetting. Ik zag hoe goed er hier werd gecommuniceerd. Ik ondervond het toen ik besloot om eens niet af te kloppen. Zodra de spanning in mijn lijf toenam doordat de gewrichtsklem te pijnlijk werd, liet Senpai mijn arm los.
In alle opzichten durfde ik het  risico te nemen om te vallen, omdat ik absoluut zeker wist dat ik weer op zou staan. Ik bepaal.
Ergens tegen het einde van de avond zelfs letterlijk. Senpai zei bij een gecompliceerde worp: “Ik ga je niet gooien. Ik volg jou”, waarop ik reageerde: “Jawel, doe maar”. Hij gooide me en ik viel. Ik had rekening gehouden met die val, dus ik kon hem breken en ik kon meteen weer opstaan.

Zo is het met alles: Alles wat je leert, alles wat je aangaat, gaat niet zonder te vallen. Zo werkt leren, zo werkt léven.
Ik maak hier op mijn blog vaak de vergelijking met leren fietsen, maar wat ik hier boven schrijf over Aikido is hetzelfde:

Als je accepteert dat je zult vallen en dat dat ‘ok’ is en ‘niet erg’, kun je bepalen hoe je terecht komt; Dan kun je je val breken.
Daarna zul je gewoon weer op kunnen staan, net als ik.

Ja, ik had blauwe plekken op mijn schouder, maar die vallen in het niet bij wat ik die avond geleerd heb, bij mijn overwinningen en bij het plezier dat ik had.

Ik voelde mijn schouder nog, toen ik het inschrijfformulier inleverde, maar wat ik me nu vooral herinner is hoe het voelt om steeds weer op te staan.

Durf te vallen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s