Cadeautjes

Deze blog is eigenlijk mijn cadeautje aan jullie, mijn lezers, maar het begon ooit als een cadeautje aan mezelf. Ik had een plek nodig waar ik de dingen kon opschrijven die in mijn (drukke) hoofd waren, op een positieve (want daar hou ik van) manier, zodat ik en hopelijk anderen met mij (want ik vind het fijn om wat voor anderen te betekenen), me er steeds opnieuw mee zou kunnen verbinden.
Als het dan moeilijk was, want dat was/is het soms (en zeker toen, want EMDR), dan zou er altijd deze tastbare tegenhanger zijn.

Hoewel ik het echt heerlijk vind om te schrijven en om me met jullie te verbinden, is het al even geleden dat ik hier op deze manier dingen heb uitgewerkt voor mezelf. Ik deed het wel in bepaalde mate met mijn Momentum-post, want Aikido was/is een grote stap, of beter gezegd: een reeks van grote stappen (in meerdere opzichten ook) voor mij, maar verder  doe ik dit eigenlijk zelden nog.

Tegenwoordig is mijn cadeautje aan mezelf het lezen van de blogs van Rory Miller. Hij schrijft: Veeeeeel! (Dat vooral, ik lees chronologisch en ben nu in 2008) En verder gaat het over onderwerpen die ik interessant, belangrijk en leerzaam vind (geweld, veiligheid, gedragsdynamica etc) en die herkenbaar zijn (niet zozeer in de specifica als in de principes). Maar wat het voor mij een cadeautje maakt is dat hij schrijft over mogelijkheden, want hij denkt in mogelijkheden. Ik doe dat zelf ook; Het is ook de rode draad van mijn eigen blog, maar Rory is er beter in en dat is fantastisch.

“There is something in that which allows you to turn big setbacks into long term gains. There is momentum in every fall. There is a lesson in every injustice. Even betrayals bring freedom”

Ik denk aan aikido. Aan hoe lastig het is, buiten al het andere, om als absolute beginner in een hechte groep met gevorderde leerlingen te komen die allemaal heel leuk en aardig zijn, maar vooral ook heel goed in wat ze doen.
Ik denk aan hoe mijn uiterste best doen bij het uitvoeren van dezelfde technieken (of zelfs een simpele vorm ervan) bij lange na niet goed genoeg is, niet eens in de buurt komt van ‘wel ok’. En dan denk ik vervolgens aan hoe het me steeds beter lukt om niet goed genoeg te zijn en te kunnen ontspannen terwijl ik dat weet, te kunnen accepteren dat dat is hoe het nu is en dat dat niet erg is. Momentum: Door steeds te falen, leer ik loslaten. Wat is een meer waardevolle les om te leren? Een gevechtstechniek die vooral waarde heeft in de dojo of een verdraagzaamheid voor fouten?

Denk in mogelijkheden. Verruim je blikveld.

Overal zijn ‘cadeautjes’. Om met Rory’s woorden te spreken: “Learn to see the gifts”, dat is het grootste cadeau dat je jezelf kunt geven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s