Het onzichtbare kind

Ik was het kind dat geen hulp vraagt. Het kind dat geleerd had dat het het beste inschikkelijk kan zijn. Het kind met het vermogen om zich onzichtbaar te maken in een kamer vol mensen.

Ik was het kind dat overal waar het kwam een boek meesleepte, of twee – gewoon voor het geval dat… Het kind dat zich terugtrok in een fictieve wereld om de realiteit te ontvluchten. Het kind dat zichzelf verhalen vertelde, opnieuw en opnieuw.

Ik was het kind dat niet huilde. Het kind dat lachte, veel en vaak, maar zelden oprecht. Het kind dat danste, maar nooit zwierde.

Ik was het kind dat misbruikt werd, verwaarloosd, genegeerd. Het kind dat in de steek werd gelaten, steeds weer. Het kind dat ook zichzelf maar in de steek liet.

Ik was het kind dat niet gezien werd. Het kind dat niet gehoord werd. Het kind dat niet geholpen werd.

Ik was het kind dat bij jou in de klas zat. Het kind dat bij jou in de straat woonde. Het kind dat je tegenkwam in de supermarkt.

Ik was dat kind. Een kind. Ik.

Ik bén niet de enige.

Advertenties

14 gedachtes over “Het onzichtbare kind

  1. Wees er open over en zo kun je misschien meer mensen over de streep halen om er open over te zijn. Je bent niks schuld of oorzaak of wat dan ook. Maar probeer het zichtbaar te maken en door met meerderen erover te praten kan het misschien verbeteren. Niet zwijgen is goud maar praten is goud. Zo kunnen mensen geholpen worden en kan het ook voorkomen worden.

    Like

    1. Dag Maria,
      Bedankt voor je reactie. Lief wat je zegt. Ik voel me ook niet (meer) schuldig en ik weet dat de verantwoordelijkheid voor het gedrag van anderen niet bij mij ligt. Geen enkel slachtoffer draagt schuld, het is hen aangedaan.

      Je hebt gelijk met wat je zegt, hoewel ik ook denk dat praten per definitie niet voor iedereen beter hoeft te zijn. Misschien wel maatschappelijk gezien, maar niet voor de persoon zelf. Het kan verschillen. Iedereen moet daar de ruimte in krijgen die hij of zij nodig heeft.

      Zelf praat ik er wel heel open over. Ik blog hier. Ik ben actief in allerlei projecten ter preventie van kindermishandeling en/of seksueel geweld en daarnaast zit ik in het bestuur van een landelijke stichting voor slachtoffers van seksueel kindermisbruik en een preventie-partnerschap. Het is dus inmiddels zelfs mijn werk om dit bespreekbaar te maken. 🙂

      Like

      1. lief…. soms denk ik dat ik mijn PTSS overwonnen heb. Ik voe me goed ja, maar ik kan er nog steeds niets over vertellen… ik sla dan letterlijk dicht, het is niet dat ik het niet wil, het is dat ik het niet kan…. soms denk ik dan toch: nog niet helemaal verwerkt… och, ik weet het niet eigenlijk….

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s