Ter nagedachtenis aan mijn held

Vandaag is het precies drie jaar geleden dat mijn tante overleed. Zij was de eerste volwassene die de moeite nam om de dingen die ik schreef te lezen, die mijn grootste passie niet afdeed als tijdverspilling, maar in me geloofde en me aanmoedigde om mijn dromen waar te maken.

Zonder haar zou deze blog er nooit gekomen zijn, want niet alleen geloofde zij in mijn schrijven; ze was ook de eerste volwassene tegen wie ik veilig over het misbruik uit mijn jeugd kon vertellen. Doordat zij me vasthield nadat ik het haar vertelde en doordat ik haar liefde kon voelen en blijf voelen, heeft mijn trauma zich een weg langs de verstikkende geheimhouding kunnen vechten en is het hier nu, samen met mij in de openheid; ontdaan van al zijn macht.

Mijn tante is mijn held
Ook nu ik weet hoe ik mijn eigen held kan zijn.

Dit gedicht schreef ik over haar:

Toen ik nog een rups was
zag je al mijn vleugels
Toen ik nog een kind was
zag je mijn pijn

Nu ben ik volwassen
en kan ik vliegen
en ben ik dan daar
waar je zag dat ik moest zijn

Bedankt dus dat je altijd
in mij geloofde
Bedankt voor je woorden,
je liefde, je lach

Al ben je nu helaas
niet meer in (mijn) leven
Ik draag je nog bij me;
Iedere dag

Deze blog is voor jou, Marja.
Dankjewel.

Advertenties

Een gedachte over “Ter nagedachtenis aan mijn held

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s