Een tussendoortje

Vanwege gezondheidsproblemen en bijkomende lage belastbaarheid lukt het me niet om Samen Helen de aandacht te geven die het verdient. Ik hoop dat dit gauw verandert. Er staan nog een aantal dingen op stapel om over te schrijven.
Lieve trouwe lezers wees ondertussen welkom om tussen mijn eerdere 100 posts te snuffelen of er iets bij zit. Voor iedereen die dat al gelezen heeft, heb ik een kort verhaaltje opgezocht dat ik een tijd geleden (toen ik nog lief en schattig was) geschreven heb. Het is fictief en niet autobiografisch, maar wel enigszins passend bij het karakter van deze blog.

Het monster

Een van de redenen dat ik me graag onder het bed verstop, is omdat je niet in me gelooft. Jij niet en de meeste andere mensen ook niet. Dat doet me pijn. Ik weet best dat ik mijn gevoel van eigenwaarde niet uit bevestiging van mijn omgeving moet halen, maar echt: totale ontkenning zou ook jou niet onbewogen laten.

Onzichtbaarheid is dan misschien een gift, ongezien zijn is een vloek. Het zijn de kinderen, altijd de kinderen, die hierop een uitzondering vormen. Voor bepaalde tijd dan. Altijd komt de dag dat ze te oud zijn. De dag dat de wereld teveel vat op ze heeft gekregen: Dat ze kijken met hun hart definitief inruilen voor kijken met hun hoofd. Als zoiets gebeurt, voelt het voor mij alsof ik een beetje doodga, alsof er werkelijk een stuk van mijn bestaan wordt uitgewist.

Op zo’n moment zou ik wel willen gillen: ‘Ik kan niet leven als je stopt met in mij te geloven. Laat me niet in de steek!’ En als het kon zou ik me dan ter aarde werpen en hysterisch huilen. – Ik geloof dat ik gevoel voor drama heb- Maar het is zinloos. Ik heb gemerkt dat ze, als ze me niet meer zien, me ook niet meer kunnen horen. Alle redelijke personen, die ik probeerde te overtuigen van mijn bestaansrecht, stelden me teleur. Alle psychologen met wie ik over dit verlies hoopte te spreken, lieten me in de steek. Ook voor hun bestond ik niet. Dus trek ik me terug onder het bed en wacht.

Het is daar dat ik Sophie ontmoet, je dochter. Het begint zoals het altijd met alle kinderen begint. Ze ziet me voor wat ik werkelijk ben. Ze ziet me, hoort me en ze is ook bang voor me, maar jij bent er dan om haar gerust te stellen. ‘Papa is bij je’. En hoewel ze je gelooft, blijft de gedachte aan mij in haar hoofd rondspoken. Ze weet dat ik besta.

Naarmate ze ouder wordt, wacht ik met een dof gevoel in mijn maag, tot de de dag dat ze me zal vergeten Dat is hoe het altijd gaat.

Maar niet dit keer. Dit keer niet.
Er is iets gebeurd. Jij.

Die dag verandert alles:
Ze zal altijd in me geloven.

Die dag leerde ze dat monsters echt bestaan.

Advertenties

2 gedachtes over “Een tussendoortje

  1. Heel veel sterkte live Mariska XX

    Hartelijke groet, Deirdre Bouwman

    http://www.deirdrebouwman.nl

    VRIJHEIDVREUGDEGROEI Love the life you live & live the life you Love – Overstijg voorgoed misbruik & geweld – voor jezelf, je kids en anderen – maak verbinding met je innerlijke GPS – Je intuïtie heeft het antwoord!

    Bel me op 06 14 68 27 24 Verbind je via LinkedIn Lees mijn blog Download mijn boek

    >

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s