Een maakbaar nieuwjaar!

Lieve lezers,
Allereerst wens ik jullie graag een goed nieuwjaar, vol van nieuwe morgens, nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden. Probeer de beste versie van jezelf te worden die je kunt zijn, zonder ooit te vergeten dat je al goed genoeg bent en loop niet achteloos voorbij de bloemen langs je weg.

Het is alweer even geleden dat ik wat schreef, zo gaat dat het laatste jaar. Ik ben vaak te ziek of mijn belastbaarheid is te laag om te schrijven. Op andere momenten ben ik te gelukkig, te helemaal tevreden in het moment en aan het genieten van wat er is, om er nog maar iets bij te willen hebben, doen of moeten. Het is bijzonder hoe al die dingen naast elkaar kunnen bestaan. Veel dingen zijn ingewikkelder, maar ik ben nog nooit zo dankbaar geweest voor wat ik heb en ook nog nooit zo gelukkig.

Ik ben ook dankbaar voor jullie trouw. In het afgelopen jaar heb ik me er regelmatig over verbaasd hoe vaak mijn blog gelezen en bezocht werd, ondanks dat er zo weinig nieuw materiaal is verschenen. Het is fijn te weten dat wat ik geschreven heb voor zichzelf spreekt, in het moment en zijn waarde heeft voor anderen, terwijl ik op datzelfde moment zelf niet in de gelegenheid ben om nieuwe dingen te schrijven. Zo blijf ik me toch verbonden voelen met de blog, met het doel dat ik ermee had en met jullie en dat vind ik fijn, want dit is nog geen project dat ik wil loslaten. Er zijn nog een aantal dingen waarvan ik vind dat het belangrijk is om het er over te hebben.

Het komende jaar wil ik bijvoorbeeld graag, samen met deskundigen, schrijven over trauma en lichamelijkheid. Over lichaamsbeleving, jezelf kunnen voelen en over intimiteit. Ik geloof dat trauma iets is van je hele systeem, niet alleen van je hoofd en ik denk dat het belangrijk is dat herstel dat ook is. Ik heb veel gehad aan EMDR therapie, maar ik heb ook gemerkt hoe belangrijk het is om ook mijn lijf te betrekken. Hoe waardevol zelfverdedigingslessen voor mij waren, hoe belangrijk psychosomatische fysiotherapie en hoe zinvol somatic experiencing.

Traumadeskundige Bessel van der Kolk heeft veel onderzoek gedaan naar en geschreven over trauma als iets van het hele systeem. Hij schreef bijvoorbeeld over hoe ingrijpende ervaringen ervoor kunnen zorgen dat er een gebrek ontstaat in het kunnen synchroniseren met anderen; Het “Mensen begrijpen mij/het toch niet”-gevoel, dat vaak gegrond is, omdat je gedrag door wat je hebt meegemaakt, ook je gedrag in relatie tot anderen en je manier van informatie verwerken veranderd is.
vd Kolk schrijft vervolgens over hoe goed het kan zijn om bv een teamsport te doen. De prettige manier van lichamelijkheid, het opnieuw ervaren van een -samen-, een gezamenlijk doel, het speelse en ook het communicatieve aspect ervan; Je moet je acties afstemmen op die van de ander. Zo leer je weer synchroniseren.
Als ik denk aan mijn eigen ervaringen bij Aikido en bij zelfverdediging die natuurlijk naast dit alles ook nog een sterk gevoel van eigen regie met zich meebrengen, toegenomen zelfvertrouwen en lichamelijke competentie en veel andere specifieke voordelen, klinkt dat heel logisch.

In oktober was ik in Denemarken om te trainen met Rory Miller. Dat was mijn grootste droom en er was niets wat ik liever wilde dan dat, maar wat was ik voor die tijd in een slechte conditie. Ik was doorlopend ziek, bracht meer uren in bed door dan er buiten. Trainen lukte al een tijd niet meer. De momenten dat ik wel bewoog en mezelf ook maar even uit het oog verloor, omdat het zo fijn was te bewegen en het teveel werd, moest ik duur betalen.
Kortom: Niet ideaal. Ik zag veel beren op de weg.
Dat ik in een voor mij onbekend land, met een stel goedgetrainde zwartebanders, waarvan de meesten elkaar al kenden, een zwaar seminar van 20 uur zou gaan volgen bij een veteraan, joeg me best wel wat angst aan. En daarover gesproken, angst was er natuurlijk ook al omdat het lichamelijke voor mij niet zo vanzelfsprekend was als voor hen. Bij lange na niet. En het zou toch allemaal erg dichtbij zijn en hard gaan en mogelijk ook om dominantie draaien, wat ik ook weer eng vind, want ja…
Maar ik ging. Ik wilde dit. Er was niets wat ik liever wilde en na me ervan verzekerd te hebben echt welkom te zijn, zelfs al zou ik tussendoor uitvallen door ziekte of wat dan ook, was er geen reden meer om niet te gaan. Ik kon me door mijn angst niet laten weerhouden om mijn dromen waar te maken. Angst is een datapunt. Ik wist allang dat ik bang kan zijn en dingen toch kan doen. Het is niet ideaal, maar dingen niet doen en mislopen en daar spijt van krijgen, is dat nog minder.

Dat eerste weekend van oktober? Het was geweldig! Het was niet makkelijk en met momenten ook heel confronterend, maar het was ook fantastisch. Het was steeds doen wat ik eng vond en er achter komen dat het allemaal wel meeviel. Het was spelen en lachen en er achter komen dat ik in sommige dingen heel goed was. Het was mezelf opnieuw uitvinden en in een weekend meer fundamentele dingen leren over mijn mogelijkheden dan ik in de rest van mijn leven geleerd had. Het was ziek zijn en moeten afhaken en ervaren dat dat er mocht zijn, ook bij hen, ook bij Rory en daar zoveel rust door ervaren dat na wat uitrusten, mijn krakkemikkige halfzieke maar minder koortsige staat voor mij en mijn hinderlijke perfectionisme geen reden was om niet voorzichtig weer mee te gaan trainen.
Het was uitproberen. Vallen, kleren afkloppen en opstaan, zoals een kind leert. Soms een toegestoken hand pakkend, soms niet de kleren afkloppend, omdat ik wist dat ik binnen een paar seconden weer de grond zou raken.
Het was het ontstaan van nieuwe vriendschappen, het voeren van fijne gesprekken met fijne mensen, het voeren van wezenlijke gesprekken met Rory en met mijn vriend. Het was synchroniseren en weer helemaal in mijn lijf gaan wonen.
Het was 48 blauwe plekken en een oneindige voorraad glimlachjes die ik kan aanboren zodra ik weer aan Denemarken denk.
Het was geweldig.
En het was. Het was, omdat ik daarvoor koos en me nergens door liet weerhouden.
En het is. Het is nog steeds, omdat zoiets krachtigs niet uitwerkt.

In veel opzichten kunnen we niet kiezen welke nare dingen ons overkomen. Er zijn dingen en manieren waarmee en waarop we onszelf kunnen beschermen, maar er zijn meer dingen en manieren waarmee we onszelf kunnen beperken.
Voor mooie dingen in je leven kan je vaak wel kiezen. Je hoeft het alleen maar te doen.

En als het jou helpt dat het daarvoor eerst 2018 moest worden, laat dat dan voor je werken.

Gelukkig nieuwjaar!

 

2 gedachtes over “Een maakbaar nieuwjaar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s