Laten we dapper zijn [over zelfmoord]

kyraring

Vandaag werd het meisje gecremeerd dat ik 13 jaar geleden als mijn beste vriendin zag. Het meisje met wie ik lief en leed deelde, met wie ik heb gelachen en gehuild. Geruzied. Geknuffeld. Gedanst. Gefeest. Gezwierd. Geleefd.
Het meisje dat mij voor mijn zeventiende verjaardag een zilveren ring cadeau gaf die ik draag op het moment dat ik dit typ.
De vrouw die ik uit het oog ben verloren. De vrouw met wie er geen verloren tijd meer in valt te halen, omdat ze vorige week maandag een eind aan haar leven heeft gemaakt.

Wat ben ik vreselijk verdrietig.

En wat frustreert het mij dat ik zo verdrietig ben. Ik vind het zo misplaatst. Ja, ik hield van haar, heel veel, maar ik had gewild dat ik die energie, de kracht van mijn pijn nu, in haar had gestoken bij leven. Ik beeld me niet in dat dat iets aan haar keuze veranderd zou hebben, maar het zou wel uit hebben gemaakt.

De vrouw die na vandaag niet meer is dan stof en herinneringen, was enorm geliefd bij heel veel mensen. Ze leefde intens en er werd intens van haar gehouden. Ik ken niemand, buiten mezelf misschien, die zo van het leven weet te genieten als zij kon. En toch was dat niet genoeg. Was het verdriet groter. De pijn sterker. Het gebrek aan eigenliefde uiteindelijk meer relevant.

En een van de dingen die me dwars zitten, is dat ik die kant van haar kende. Ik heb me niet alleen laten verblinden door het stralende licht dat zij wierp, maar ik had ook de schaduwen gezien. Ik heb haar er naar gevraagd, niet voldoende vind ik nu, maar ik wist er van. Ik vraag me af hoeveel anderen, hoeveel van de mensen die zij nu om zich heen had, zich bewust waren van die schaduwen. En of dat uit zou hebben gemaakt.

Ik geloof dat iemand die zelfmoord pleegt het al lange tijd moeilijk heeft, met dingen worstelt die erg zwaar op hem of haar drukken, maar dat betekent niet dat dat ook altijd goed te zien is. Als ik kijk naar die vriendin, als ik kijk naar mezelf, (ik heb ook heel suïcidale periodes gehad en momenten dat het daadwerkelijk onomkeerbaar mis had kunnen gaan), dan weet ik dat er ondanks die zwaarte eigenlijk ook altijd wel momenten van meer lichtheid en van toch nog kunnen genieten zijn. Mensen zijn zo veerkrachtig. En dat is fijn, mooi, goed, belangrijk, maar ook gevaarlijk. Het is lastig voor mensen om je heen om te bevatten hoe slecht het met je gaat als ze je dezelfde dag nog om iets hebben zien lachen. En toch is dat wat er nodig is. Net zoals we in staat moeten zijn om voorbij (onze) pijn te kijken om de weg naar heling in te kunnen slaan, om ons weer meer levend te voelen en meer levensgeluk te kunnen ervaren (zelfs als er heel erge dingen zijn gebeurd), moeten we in staat zijn om voorbij het levendige en lichte van de anderen om ons heen te kijken om ook hun donker te kunnen waarnemen. Als we dit niet willen of kunnen zien, lopen we het risico dat de mensen van wie wij houden, ondanks onze liefde en onze aanwezigheid in hun leven, eenzaam verdwalen in het donker en dat we hen voorgoed kwijtraken.

6 gedachtes over “Laten we dapper zijn [over zelfmoord]

  1. Au… Treffend hoe je het hier schrijft. Vooral de woorden in je laatste alinea dat je in een lastige periode voorbij pijn moet kijken naar het mooie dat er ook zou moeten zijn, hoor ik de laatste tijd ook vaak. Maar het is zo verdomde lastig om te zien als je in het dal zit…
    Sterkte voor jou!

    Like

    1. Nou ja, ik denk zelf dat je niet je pijn hoeft te vergeten, maar dat een bepaalde openheid voor de mooie dingen die vaak nog steeds plaatsvinden kan helpen. Het is als heen en weer bewegen tussen verdriet en pijn enerzijds en meer positieve elementen anderzijds.

      Dankjewel voor je woorden.
      Sterkte ook voor jou, het klinkt alsof jij dat ook wel kan gebruiken.

      Like

      1. Dank je wel. Ja ik kan het zeker gebruiken. Zit zelf momenteel in een diep dal. Vandaar dat ik ook schreef dat ik weet hoe lastig het is om dat sprankje licht te zien. Ik zie hem heel af en toe, maar vaak op het moment ook niet
        Maar goed, dat wordt aan gewerkt…

        Geliked door 1 persoon

  2. Lieve dappere Maris, wat een heftig en verdrietig verhaal. Dat het leven iemand zoveel pijn doet dat het echt onverdraaglijk is. Zoveel pijn dat het onvoorstelbaar is en toch komt het best vaak voor en nu zo dicht bij jou, iemand die jou zo lief was. Er zijn haast geen woorden voor en toch heb jij precies de juiste gevonden. Ik wens je heel veel sterkte en ben bij je in gedachten. Dikke kus van Mirjam 💞

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s