Nieuw logo

Vandaag is de week tegen kindermishandeling van start gegaan. Een goed moment om SamenHelen eens in een nieuw jasje te steken!

Dit is het vernieuwde logo, dat ik over een tijdje zal doorvoeren.

Vinden jullie het wat?

Delen is helen

Gisteren struikelde ik op Twitter over het bericht van iemand die zei dat hij grote bewondering had voor mensen die hun verdriet in stilte dragen.

Dit raakte mij zo.

Ik denk aan hoe ik wel eens een tas vol met boodschappen droeg en bijna niet vooruit kon komen en de tas bijna uit mijn trilhanden wilde laten glijden, omdat het gewoon te zwaar was en de weg te lang, totdat een vriend, die ik onderweg tegenkwam, besloot een hengsel over te nemen en de tas met mij te dragen.

Niet alleen voelde de tas daardoor minder zwaar en leek de weg beter te overzien, het was ook fijn om samen iets met elkaar te doen, om te delen.

Met verdriet werkt dat ook zo.

Mensen die hun verdriet in stilte dragen, ook als het heel zwaar is, zoals mijn boodschappentas toen, lopen het risico om onderweg dingen uit hun handen te laten glijden of om zelf door hun benen te zakken.

Ik dacht ook aan mijn vriendin, degene over wie mijn laatste blog ging en die haar verdriet in stilte heeft gedragen, waardoor ik nu nooit meer tijd met haar kan inhalen en we haar voorgoed kwijt zijn.

Wat had ik graag gewild dat iemand haar had kunnen helpen dragen.

En wat wil ik graag dat niemand die zich zo voelt als zij, niet dergelijke kortzichtigheid (op Twitter) hoeft te lezen of te horen.

Daarom bewerkte ik mijn laatste blog tot een lezerscolumn, voor een nog groter bereik. Morgen wordt hij geplaatst in de papieren versie van de Metro. Misschien brengt dat het gesprek op gang. En dat is nodig, want in stilte rond lopen met je verdriet tot je erin verdrinkt, daar is niemand bij gebaat.

Hier vind je mijn lezerscolumn.

En als je wilt delen over een te zwaar verdriet, waardoor je niet verder denk te kunnen, vind je hier of via 0900 0113 een luisterend oor.

De realiteit

De laatste tijd krijgt seksueel geweld veel media aandacht. Er zijn een aantal goede artikelen over geschreven. Er zijn waren tv programma’s zoals NPO’sVerstijfd van Angst’ van afgelopen donderdag en ‘Ik durf het bijna niet te vragen’ van gisteren. (Het is allemaal terug te lezen en zien, klik op de linkjes). Ik vind het fijn. Fijn dat er zoveel broodnodige aandacht is voor het onderwerp. Fijn dat ik als ik professionals een lezing geef over de realiteit van geweld niet eerst hoef uit te leggen dat misbruik vaker voorkomt dan men denkt of dat de daders vooral bekenden zijn van het slachtoffer. Dat ze deze dingen weten. Dat een aantal van hen zich zelfs al realiseert dat slachtoffers van seksueel misbruik in de jeugd een grote kans lopen op nieuwe ervaringen van seksueel grensoverschrijdend gedrag en/of andere vormen van intermenselijk geweld.

Er gebeuren echt dingen.

Het is nog niet genoeg, zeker niet. Maar toch, ik ben er blij mee.

Voor vandaag bedacht ik dus maar om ook aan wat realiteit te doen en een gedicht te uploaden wat ik over mijn eigen bevriezingsreactie heb geschreven; Een reactie die zo’n 60 a 70% van de slachtoffers van een verkrachting heeft. Een normále reactie dus op een abnormale situatie. Liever verkracht dan dood.

Hier is het

Ik tel, ik zwijg

Een
Twee
Drie
Vier
Vijf
Hoelang nog?
Hoe vaak nog?
Zes
Ik kijk naar
iets
Anders
dan
Dit niet
Alsjeblieft

Laten we hier vooral niet over zwijgen, alsjeblieft.

Een politiek gedichtje

Kavanaugh

Wat moet ik mijn dochter zeggen
Over de wereld waarin wij leven
Over de daders die mogen rechtspreken
en de slachtoffers die beter zwijgen?

Wat moet ik mijn dochter zeggen
als ze vraagt of deze wereld veilig is
Of de waarheid belangrijk is
en of mensen rechtschapen zijn?

Wat moet ik mijn dochter zeggen
als zij me morgen deze dingen vraagt
die ik ooit allemaal leek te weten,
maar vandaag toch niet zo bleken te zijn?

Triggerwaarschuwingen

Op Facebook zie ik het steeds vaker voorbij komen; het woord ‘trigger’. Met name in de trauma-gerelateerde groepen, verschijnt het om de haverklap boven een bericht. Triggers kunnen heel divers zijn, want het verschilt per persoon en soort trauma waardoor iemand geraakt wordt. Het gevolg is dat er op sommige plekken onderhand boven ieder bericht het woord ‘trigger’ staat. Naast berichten met bijvoorbeeld een inhoudelijke beschrijving van bepaalde misbruikervaringen, staat zo’n melding bijvoorbeeld ook boven berichten waarin iemand schrijft eenzaam te zijn, of boven berichten waarin iemand zegt vandaag geen goede dag te hebben gehad.
Dit overvloedige gebruik van triggermeldingen vind ik niet goed. Hieronder zal ik dat proberen uit te leggen.

Ik schrijf vaak dat therapie bij trauma helpt. Dan heb ik het met name over therapieën die bewezen effectief zijn, zoals EMDR en vormen van Exposure-therapie. Naast deze dingen denk ik dat het belangrijk is om iets lichaamsgerichts te doen. Dat kan van alles zijn: Dansen, drama, haptotherapie, een vechtsport, psychomotore therapie, yoga… Waar het om gaat is dat de verbindingen tussen hoofd, hart en lijf hersteld worden en dat het lijf ook de kans krijgt bepaalde ervaringen en indrukken los te laten en nieuwe, tegengestelde ervaringen op te doen.
Een derde pijler is lotgenotencontact. Mensen zijn sociale wezens. Ze hebben de behoefte zich te begeven in groepen van, bij voorkeur, gelijkgestemden. Ook mensen met een trauma zijn daar geen uitzondering op. En dat is heel begrijpelijk. Dergelijke ervaringen werken vervreemdend. Bovendien voelen dingen vaak dragelijker als je ze kunt delen. Waar kan zoiets beter dan op een plek waar mensen begrijpen wat je hebt meegemaakt?
Lotgenotencontact kan heel positief zijn. Het kan een steun in de rug zijn op weg naar herstel, een fijne veilige plek, een oase van rust. De keerzijde is echter dat het groepsmechanisme ook andersom werkt. Als 1 persoon in de groep te hard vooruit gaat, zou de groep zich daar tegen kunnen verzetten, met als gevolg dat dat individu zich, omdat de groep veel betekenis heeft uiteindelijk (maar weer) schikt naar de meerderheid.
Zulke dingen gebeuren in het klein of groot in alle groepen, maar in een groep waar de gemeenschappelijkheid draait om de meest erge levenservaring(e)n, is dit iets om extra waakzaam voor te zijn.

De ontwikkeling van het overmatige gebruik van triggerwaarschuwingen vind ik een voorbeeld van dat slechte groepsmechanisme. Het is als een knoop die je los probeert te maken, maar eigenlijk steeds vaster trekt: Iemand komt in een groep om zijn ervaringen te delen, maar krijgt de boodschap dat hij anderen niet teveel mag raken. “In deze groep plaatsen wij een content- waarschuwing als het om moeilijke dingen gaat” Omdat hij zelf weet hoe het is om erg overspoeld te raken, houdt hij daar uiteraard rekening mee en deelt zijn ervaring pas na het plaatsen van een triggermelding. Na een tijdje in dit stramien leert hij dat de dingen die hij voelt voor een enkeling in de groep ook heftig kunnen zijn en ook daar komt in het vervolg een waarschuwing boven. Als anderen dat bericht dan ondanks de waarschuwing lezen en vervolgens reageren dat het wel echt heftig is, zal dat bevestigend werken. Niet alleen in de zin van “toch maar goed dat ik die triggerwaarschuwing geplaatst heb”, maar ook als een “Goh poeh, wat is het toch ook heftig wat ik hier neergeschreven heb” (Wat zijn mijn ervaringen toch heftig. Wat is het toch heftig wat ik voel. Wat is het leven toch heftig)
Uiteindelijk zal hij, in een dergelijk klimaat, voor de zekerheid zelfs zijn smalltalk onder een triggerwaarschuwing plaatsen. Je weet immers maar nooit wie je raakt, toch?

Het is heel aardig en ook belangrijk om rekening met een ander te houden; Het is mooi dat je anderen geen pijn wilt doen. Maar in een groep zijn, waar je niets kunt delen zonder dat je het van tevoren moet classificeren als te gevoelig, is schadelijk.
Mensen delen dingen juist, zodat ze iets van de spanning die bij hun ervaringen hoort los kunnen laten. Dingen delen en onderwijl in de eerste plaats opnieuw en opnieuw en opnieuw bezig zijn met hoe triggerend het eigenlijk is, maakt van het delen weinig anders dan een herbeleving.

Laten we daarom stoppen met het onnodige gebruik van triggerwaarschuwingen en het risico nemen om geraakt te worden; het risico nemen om een ander te raken, het risico nemen om ons (weer) menselijk te voelen.

Laten we het risico nemen dat het op een dag misschien minder pijn zal doen.
(En dat dat oke is.)

Een maakbaar nieuwjaar!

Lieve lezers,
Allereerst wens ik jullie graag een goed nieuwjaar, vol van nieuwe morgens, nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden. Probeer de beste versie van jezelf te worden die je kunt zijn, zonder ooit te vergeten dat je al goed genoeg bent en loop niet achteloos voorbij de bloemen langs je weg.

Het is alweer even geleden dat ik wat schreef, zo gaat dat het laatste jaar. Ik ben vaak te ziek of mijn belastbaarheid is te laag om te schrijven. Op andere momenten ben ik te gelukkig, te helemaal tevreden in het moment en aan het genieten van wat er is, om er nog maar iets bij te willen hebben, doen of moeten. Het is bijzonder hoe al die dingen naast elkaar kunnen bestaan. Veel dingen zijn ingewikkelder, maar ik ben nog nooit zo dankbaar geweest voor wat ik heb en ook nog nooit zo gelukkig.

Ik ben ook dankbaar voor jullie trouw. In het afgelopen jaar heb ik me er regelmatig over verbaasd hoe vaak mijn blog gelezen en bezocht werd, ondanks dat er zo weinig nieuw materiaal is verschenen. Het is fijn te weten dat wat ik geschreven heb voor zichzelf spreekt, in het moment en zijn waarde heeft voor anderen, terwijl ik op datzelfde moment zelf niet in de gelegenheid ben om nieuwe dingen te schrijven. Zo blijf ik me toch verbonden voelen met de blog, met het doel dat ik ermee had en met jullie en dat vind ik fijn, want dit is nog geen project dat ik wil loslaten. Er zijn nog een aantal dingen waarvan ik vind dat het belangrijk is om het er over te hebben.

Het komende jaar wil ik bijvoorbeeld graag, samen met deskundigen, schrijven over trauma en lichamelijkheid. Over lichaamsbeleving, jezelf kunnen voelen en over intimiteit. Ik geloof dat trauma iets is van je hele systeem, niet alleen van je hoofd en ik denk dat het belangrijk is dat herstel dat ook is. Ik heb veel gehad aan EMDR therapie, maar ik heb ook gemerkt hoe belangrijk het is om ook mijn lijf te betrekken. Hoe waardevol zelfverdedigingslessen voor mij waren, hoe belangrijk psychosomatische fysiotherapie en hoe zinvol somatic experiencing.

Traumadeskundige Bessel van der Kolk heeft veel onderzoek gedaan naar en geschreven over trauma als iets van het hele systeem. Hij schreef bijvoorbeeld over hoe ingrijpende ervaringen ervoor kunnen zorgen dat er een gebrek ontstaat in het kunnen synchroniseren met anderen; Het “Mensen begrijpen mij/het toch niet”-gevoel, dat vaak gegrond is, omdat je gedrag door wat je hebt meegemaakt, ook je gedrag in relatie tot anderen en je manier van informatie verwerken veranderd is.
vd Kolk schrijft vervolgens over hoe goed het kan zijn om bv een teamsport te doen. De prettige manier van lichamelijkheid, het opnieuw ervaren van een -samen-, een gezamenlijk doel, het speelse en ook het communicatieve aspect ervan; Je moet je acties afstemmen op die van de ander. Zo leer je weer synchroniseren.
Als ik denk aan mijn eigen ervaringen bij Aikido en bij zelfverdediging die natuurlijk naast dit alles ook nog een sterk gevoel van eigen regie met zich meebrengen, toegenomen zelfvertrouwen en lichamelijke competentie en veel andere specifieke voordelen, klinkt dat heel logisch.

In oktober was ik in Denemarken om te trainen met Rory Miller. Dat was mijn grootste droom en er was niets wat ik liever wilde dan dat, maar wat was ik voor die tijd in een slechte conditie. Ik was doorlopend ziek, bracht meer uren in bed door dan er buiten. Trainen lukte al een tijd niet meer. De momenten dat ik wel bewoog en mezelf ook maar even uit het oog verloor, omdat het zo fijn was te bewegen en het teveel werd, moest ik duur betalen.
Kortom: Niet ideaal. Ik zag veel beren op de weg.
Dat ik in een voor mij onbekend land, met een stel goedgetrainde zwartebanders, waarvan de meesten elkaar al kenden, een zwaar seminar van 20 uur zou gaan volgen bij een veteraan, joeg me best wel wat angst aan. En daarover gesproken, angst was er natuurlijk ook al omdat het lichamelijke voor mij niet zo vanzelfsprekend was als voor hen. Bij lange na niet. En het zou toch allemaal erg dichtbij zijn en hard gaan en mogelijk ook om dominantie draaien, wat ik ook weer eng vind, want ja…
Maar ik ging. Ik wilde dit. Er was niets wat ik liever wilde en na me ervan verzekerd te hebben echt welkom te zijn, zelfs al zou ik tussendoor uitvallen door ziekte of wat dan ook, was er geen reden meer om niet te gaan. Ik kon me door mijn angst niet laten weerhouden om mijn dromen waar te maken. Angst is een datapunt. Ik wist allang dat ik bang kan zijn en dingen toch kan doen. Het is niet ideaal, maar dingen niet doen en mislopen en daar spijt van krijgen, is dat nog minder.

Dat eerste weekend van oktober? Het was geweldig! Het was niet makkelijk en met momenten ook heel confronterend, maar het was ook fantastisch. Het was steeds doen wat ik eng vond en er achter komen dat het allemaal wel meeviel. Het was spelen en lachen en er achter komen dat ik in sommige dingen heel goed was. Het was mezelf opnieuw uitvinden en in een weekend meer fundamentele dingen leren over mijn mogelijkheden dan ik in de rest van mijn leven geleerd had. Het was ziek zijn en moeten afhaken en ervaren dat dat er mocht zijn, ook bij hen, ook bij Rory en daar zoveel rust door ervaren dat na wat uitrusten, mijn krakkemikkige halfzieke maar minder koortsige staat voor mij en mijn hinderlijke perfectionisme geen reden was om niet voorzichtig weer mee te gaan trainen.
Het was uitproberen. Vallen, kleren afkloppen en opstaan, zoals een kind leert. Soms een toegestoken hand pakkend, soms niet de kleren afkloppend, omdat ik wist dat ik binnen een paar seconden weer de grond zou raken.
Het was het ontstaan van nieuwe vriendschappen, het voeren van fijne gesprekken met fijne mensen, het voeren van wezenlijke gesprekken met Rory en met mijn vriend. Het was synchroniseren en weer helemaal in mijn lijf gaan wonen.
Het was 48 blauwe plekken en een oneindige voorraad glimlachjes die ik kan aanboren zodra ik weer aan Denemarken denk.
Het was geweldig.
En het was. Het was, omdat ik daarvoor koos en me nergens door liet weerhouden.
En het is. Het is nog steeds, omdat zoiets krachtigs niet uitwerkt.

In veel opzichten kunnen we niet kiezen welke nare dingen ons overkomen. Er zijn dingen en manieren waarmee en waarop we onszelf kunnen beschermen, maar er zijn meer dingen en manieren waarmee we onszelf kunnen beperken.
Voor mooie dingen in je leven kan je vaak wel kiezen. Je hoeft het alleen maar te doen.

En als het jou helpt dat het daarvoor eerst 2018 moest worden, laat dat dan voor je werken.

Gelukkig nieuwjaar!

 

Carpe Diem

Vandaag sprak ik met een vriendin. Ze vroeg me: “Hoe kan jij, na alles wat je hebt meegemaakt, met hoe moeilijk het nog soms is, vaak zo ontzettend gelukkig lijken?”
Ik wilde al antwoorden toen ze eraan toevoegde: “Wat heb jij nou nog voor redenen om zo gelukkig te zijn?” Ik besloot eerst uitdrukkelijk met “Zeg, Hal-lo!” te reageren en daar een pijnlijke stilte op te laten volgen; Dat was stiekem best leuk.
Daarna vertelde ik haar over de redenen, de vele kleine redenen, die overal zijn, altijd. Soms heel goed verstopt, soms dansend voor je neus. Redenen die je, wat ze ook zijn, waar ze ook zijn, hoe hard je ze ook moet zoeken, altijd moet willen zien om ze te kunnen omarmen. Om gelukkig te kunnen zijn, hoef je je alleen maar over te durven geven aan de mogelijkheden van het nu. Hoe je je morgen voelt, wat morgen biedt, dat zie je dan wel weer.

Zijspoortjes

Om wat meer positiviteit in de krant te krijgen heb ik een licht bewerkte versie van een van de blogs die hier eerder verschenen is, ingezonden als lezerscolumn voor Metro.
Als je dat eigenlijk wel een goed idee vindt, of als je de blog gewoon heel leuk vond (of vindt, wie weet), of als je graag elders ook wat meer van me leest of wanneer je vindt dat ik er best vriendelijk uitzie op de bijbehorende foto (ofzo), mag je je stem uitbrengen.
Dat kan via lap- of desktop of via de desktopweergave van je smartphone of tablet onder mijn lezerscolumn (die je dus hier vindt: https://www.metronieuws.nl/lezerscolumn/m-susebeek/mens-maatschappij/2017/07/kijk-eens-wat-ik-kan )
De column met de meeste stemmen haalt de papieren krant.

Geen zin in papieren poespas en niet gevoelig voor mijn brutale zieltjeswinnerij? Snuffel dan gerust meer rond tussen de inmiddels meer dan 100 blogs op deze site.