“Kijk eens wat ik kan!”

Vandaag was ik met mijn dochtertje in een indoor speelparadijs. We bevonden ons allebei in hetzelfde speeltoestel. Zij zat heerlijk ergens beneden te spelen waar ik haar een beetje kon zien en vooral goed kon horen en zelf lag ik wat hoger languit op een soort van mat te mijmeren over de vraag of ik nou lui of moe was. ‘Ons’ deel van het toestel was verlaten tot er een meisje van een jaar of vijf, hooguit zes, mijn kant op kwam klimmen. Ze keek hoe ik languit lag en liep vervolgens naar het kabelbaantje vlakbij terwijl ze naar me riep “Kijk eens wat ik kan!”
Ik kwam overeind: “Wat kan jij dan?” Ze klom op de kabelbaan en demonstreerde enthousiast hoe ze zelfstandig heen en weer kon gaan. “Goed hè?” Ik stond inmiddels bij het kabelbaantje: “Heel goed!”
Ze kwam tot stilstand en klom er meteen weer op. “Ik kan ook nog heel snel, wil je het zien?” Haar ogen straalden. “Natuurlijk wil ik dat zien!” Ze glimlachte even en zette zich af. Terwijl ik liet merken dat ik onder de indruk was, ging zij een paar keer heen en weer. Precies in het midden stopte het kabelbaantje. Ze spartelde wat met haar beentjes boven de grond, waarna ik vroeg of ze wilde dat ik haar zou duwen. Dat wilde ze. Met de tevreden geluiden van mijn dochter op de achtergrond, gaf ik het meisje een zetje. Ze ging nog wat harder dan de keer daarvoor en vond het erg spannend en leuk. Na nog een paar keer te hebben gedemonstreerd wat ze allemaal kon en mijn bewondering te hebben geoogst, vroeg ze me of ik haar nog een keer ‘op mijn allerhardst’ wilde duwen, wat ik deed. Ze giechelde en was onder de indruk van hoe hard ze ging. We speelden nog wat, waarbij ze me iedere keer stralend aankeek, dingen vertelde en me dingen vroeg waar ik naar luisterde en die ik beantwoordde, tot werd omgeroepen dat het speelparadijs ging sluiten. Ik vertelde haar dat het tijd was om te gaan en dat we naar beneden moesten klimmen. Na een laatste stralende lach van haar en een minstens zo grote glimlach van mij, gingen we allebei een andere kant op; Zij naar haar vader en ik naar mijn dochtertje. Ik heb nooit gevraagd hoe ze heet. Ik weet niets van haar. Ik zie haar waarschijnlijk nooit meer terug en dat hoeft ook niet. Het moment dat we deelden was echt. Ik weet dat zij zich gezien voelde en ik zag hoe fijn ze dat vond.

Iedereen verdient het om gezien te worden. Iedereen verdient oprechte aandacht. Het is heel eenvoudig en het kost helemaal niets.

Heb jij vandaag al met aandacht naar iemand geluisterd?

Advertenties

Wederopbouw

Omdat de inhoud van het oorspronkelijke bericht mogelijk triggerende beschrijvingen bevat, is dit een leeswaarschuwing voor m.n. slachtoffers van seksueel geweld:
Probeer bij jezelf te voelen of het verstandig is om nu verder te lezen. Je kunt er ook voor kiezen om later terug te komen of het te lezen als er bijvoorbeeld iemand bij je is.

Als de informatie in het artikel veel bij je oproept en/of als het herkenbaar is, raad ik je aan om hulp te zoeken, dit kan bijvoorbeeld door contact op te nemen met een van de Centra voor Seksueel Geweld (Nederland) of de Centra voor Algemeen Welzijnswerk (België)

Als je wilt kun je nu hier verder lezen: https://samenhelen.wordpress.com/wederopbouw/

Niet te geloven? Probeer toch maar.

Een paar dagen geleden zag ik op Facebook een foto van een spandoek dat door de vriendengroep van mijn dader voor zijn verjaardag gemaakt is. Deze vriendengroep bestaat voor een groot deel uit degenen die erbij waren toen hij me zo’n tien jaar geleden, samen met een vriend van me in een hinderlaag lokte en bedreigde. Hoewel deze personen de formatie gesloten hielden zodat ik nergens heen kon vluchten, namen ze verder niet actief deel aan wat daar plaatshad. Ik heb altijd naar hun gedrag gekeken door de bril van het bystandereffect.

Sinds het voorval van toen, heb ik me er wel regelmatig over verwonderd dat van al deze getuigen, niemand aangifte heeft gedaan (niet van die situatie en ook niet van de criminele feiten die daar onthuld werden) en nog meer dat de meesten van hen bevriend bleven met mijn dader. Maar toen door goede traumatherapie de emotionele lading van mijn ervaringen afging, werd die kwestie ook minder belangrijk voor me.

En toen zag ik dus dat spandoek. Je kent ze wel, die zogenaamd grappig geformuleerde teksten in enigszins gebrekkig Nederlands die op zijn best vooral een beetje flauw zijn. Ik verwachtte zoiets en was aanvankelijk vooral geïrriteerd over het respectloze grappig bedoelde gebruik van Davidsterren.
Maar toen viel mijn oog op de tekst; een volledig geseksualiseerde respectloze tekst die begon met “Vat graag jonge meisjes in de kraag”.

Een klap in mijn gezicht.

Stond dat er echt?

Ik las nog eens: Een lijst met wapenfeiten, aangevoerd door…
Ja, het stond er echt. Oef!

Nog voor ik de verbijstering te boven was gekomen, dat deze mensen, die erbij waren geweest toen hij trots en koelbloedig de vreselijke details opnoemde van wat hij me had aangedaan toen ik nog maar een kleuter was, vol ontzag zoiets op een spandoek schrijven, brak ik. Ik moest vreselijk huilen.

Ik was verbijsterd.
En verdrietig
En boos!
Hoe kon dit?!

Dit was niet meer wegkijken. Dit was niets minder dan actief aanmoedigen.

Ik vertelde het aan mijn vrienden. Een van hen vroeg me voorzichtig of ik het niet gewoon gedroomd had. Woest was ik. Ik stuurde hem de foto van het spandoek (hoewel ik er nu spijt van heb dat ik het heb ‘bewezen’, daarmee doe ik mezelf tekort.) en ik smeet hem voor de voeten dat iets niet gewoon niet waar is, omdat het toevallig gestoord is.
Traumadeskundige Iva Bicanic schreef ooit heel treffend: “Alles wat je je voor kan stellen gebeurt, alles wat je je niet voor kunt stellen ook.”
Ik denk dat het bij seksueel geweld niet alleen een geval is van ‘kunnen’ voorstellen, maar ook van ‘willen’.

Gelukkig geloofden alle anderen me wel meteen. Een van mijn vrienden zei vandaag nog toen ik het aanhaalde: “Natuurlijk.”

Ik hoop dat slachtoffers ooit zo vanzelfsprekend en zonder oordeel geloofd worden. Dat zou pas echt een goede stap zijn op weg naar nooit meer hoeven horen wat we niet willen horen.

Terugblik

Lieve lezers, lieve volgers.
(Er zijn er meer dan 800 van jullie inmiddels, wow!)
Het was me het jaartje wel zeg!
Ik heb veel dingen kunnen schrijven die ik wilde schrijven, maar ook veel dingen moeten laten liggen, omdat ik ze op dat moment niet de aandacht kon geven die het  verdiende. Iemand wiens blogs ik zelf graag lees, schrijft op zijn pagina “Subject to change. Life is like that”. Ik denk dat hij dat heel goed ziet.

Het was een mooi blogjaar:

Ik heb via deze weg en ook via mijn Twitter veel mooie, intelligente, inspirerende mensen mogen ontmoeten, me met hun mogen verbinden of hen beter mogen leren kennen. Jullie gaven me inkijkjes in je leven, deelden je ervaringen of expertise en moedigden me aan wanneer ik dat zelf deed. Daar ben ik dankbaar voor. Ik hoop dat jullie weten wanneer ik het over je heb, want ik vind dat je jezelf op waarde mag schatten.

In mei had ik een gastblogweek met gastblogs van 3 schrijvers die zich beroepsmatig bezighouden met seksueel geweld en trauma. Naast dat ik hen de beste vind in hun vakgebied, vind ik het ook drie integere personen voor wie ik groot respect heb. Hun blogs vulden elkaar en ook de mijne prachtig aan.  Heel erg bedankt Valeer, Thérèse en Iva.

Hun blogs vind je hier:
Intro Valeer: https://samenhelen.wordpress.com/2016/05/16/introductie-gastschrijver-valeer/
Gastblog Valeer: https://samenhelen.wordpress.com/2016/05/17/je-bent-niet-te-beschadigd/
Intro Therese: https://samenhelen.wordpress.com/2016/05/18/introductie-gastschrijver-therese/
Gastblog Therese: https://samenhelen.wordpress.com/2016/05/19/praten-alleen-is-niet-genoeg/
Intro Iva: https://samenhelen.wordpress.com/2016/05/20/introductie-gastschrijver-iva/
Gastblog Iva: https://samenhelen.wordpress.com/2016/05/21/aanpak-seksueel-geweld/

 

2016 was ook het jaar waarin ik Aikido ontdekte en de principes ervan en de dingen die ik er leerde, een rol gingen spelen in mijn blogs. Er valt nog veel meer te ontdekken en de liefde is zeker nog niet over. Als je wilt weten hoe het begon, kan je Momentum nog eens lezen: https://samenhelen.wordpress.com/2016/05/02/momentum/

Naast Aikido hield ik me het afgelopen jaar veel bezig met zelfverdediging. Het is een heel belangrijk thema voor mij, hoewel ik maar 1 keer geschreven heb over een eigen training: https://samenhelen.wordpress.com/2016/10/25/zoek-je-grenzen-op/
Principes ervan vind je trouwens wel terug in andere blogs, bijvoorbeeld wanneer ik dingen schrijf over hoe ik in het leven sta of wanneer ik iets quote van Rory Miller.

Iemand anders die me inspireerde om een blog te schrijven over traumatische bevriezing, is Joe Navarro; een gepensioneerde FBI-agent en specialist in non-verbale communicatie. Ik schreef mijn post naar aanleiding van inzichten uit zijn boek “What every body is saying”. Heel gaaf was het toen hij zelf mijn blog vertaalde, las en reageerde dat het een “great article” was.
Als je wilt weten of het dat echt is, kun je het hier lezen: https://samenhelen.wordpress.com/2016/07/30/bevriezing/

Verder liet ik me dit jaar inspireren door Harry Potter: https://samenhelen.wordpress.com/2016/12/19/expecto-patronum/
En door mijn lezers: https://samenhelen.wordpress.com/2016/02/01/waarom-kiezen-ze-altijd-mij-post-25/ (toen ik schreef over herhaald slachtofferschap)
En toen ik schreef over aangeleerde hulpeloosheid: https://samenhelen.wordpress.com/2016/01/05/aangeleerde-hulpeloosheid-een-introductie/

Het nadeel van zo’n terugblik is dat ik het risico loop om veel belangrijke dingen te vergeten of om teveel te noemen. Vorig jaar deze tijd, schreef ik iets met meer inhoud, namelijk mijn drieluik over angst. Persoonlijk vind ik dat tot de betere posts horen die ik hier geschreven heb:
Deel I: https://samenhelen.wordpress.com/2015/12/29/is-je-alarmsysteem-wel-goed-afgesteld/
Deel II: https://samenhelen.wordpress.com/2015/12/30/is-je-alarmsysteem-wel-goed-afgesteld-ii/
Deel III: https://samenhelen.wordpress.com/2015/12/31/is-je-alarmsysteem-wel-goed-afgesteld-iii/

Het lijkt me goed om hiermee af te sluiten, het is nog steeds de moeite waard om te lezen.

Als allerlaatste wil ik Leen speciaal bedanken. Van haar kreeg ik de laptop waar ik dit nu op schrijf. Verder Charlotte, Valeer, Bernhard, Somnath, Sandra. Jullie prikkelden me altijd om beter over dingen na te denken en jullie geven me geen gelijk als ik dat niet heb. Dat is waardevol.

Lieve volgers, het allerlaatste bedankje is voor jullie. Vanuit 50 (!) landen hebben jullie me gelezen. Dankjewel! ❤
Wees voorzichtig met vuurwerk!

Fijne jaarwisseling.

Liefs,
Mariska

Facebookplaatjes en voornemens

Op Facebook en Twitter zie ik veel plaatjes voorbij komen in de trant van “In 2017 zal ik de mensen loslaten die me kwetsen, teleurstellen en pijn doen en me omringen met de mensen die me waarderen en van me houden”.

Allereerst: Waarom pas in 2017?
Ik heb al eens eerder iets geschreven over goede voornemens; Ik begrijp dat niet zo heel goed namelijk. Het moment dat je voelt dat je iets wilt veranderen, is het perfecte moment om (dat) ook te veranderen. Tijd is kostbaar. Ieder moment dat je laat vervliegen, krijg je niet meer terug. Ja, er zullen misschien soortgelijke momenten zijn. Ja, er zullen mogelijk nog ontelbare kansen volgen om hetzelfde te doen (en soms ook niet), maar dit specifieke moment, dit ‘nu’, is straks voorbij en dan komt het nooit meer terug.

Ten tweede: Wow, rephrase!
Deze plaatjes klinken zo zwaar, zo disfunctioneel. Als je mensen om je heen hebt die je kwetsen, teleurstellen en pijn doen (en dus duidelijk niet van je houden en je waarderen, want dat is het alternatief dat genoemd wordt), is mijn advies nog los van het bovenstaande over kostbare tijd: Ga. Weg. Echt, ga weg!
Niemand hoeft mensen in zijn leven te tolereren die je niet respecteren.
Jij bent waardevol. Ja, dat lees je goed:
Jij bent waardevol

Waarom zou je het niet veel kleiner voor jezelf maken? Waarom zou je het zover laten komen dat mensen je herhaaldelijk kwetsen, teleurstellen en pijn doen?
Voor mij is de vraag veel simpeler: Bij wie mag mijn nee een nee zijn & Wie vindt het fijn als mijn ja echt een ja is?
Zo eenvoudig is het.

Als mensen je nee niet serieus nemen geven ze daarmee een duidelijk signaal:
Als je nee zegt, geef je een ander als het ware de kans om meer te zien van wie je echt bent en om precies te zien waar jouw identiteit en de ruimte die je in wilt nemen ophoudt. Wat zegt het over een ander als ze daar problemen mee hebben? Wil iemand je dan wel zien zoals je echt bent? Wil jij omringt zijn door mensen bij wie je anders moet zijn dan je bent?
Los daarvan is het een vroeg alarmsignaal als iemand je nee niet respecteert. Hoe groot is de stap van “Doe niet zo flauw, nog 1 drankje”, naar “Doe niet zo flauw, nog 1 zoen” (etc etc)? Nee is een grens. Jij wilt mensen om je heen die je grenzen respecteren, want dat ben je waard. Ik zeg het nog maar eens: Dat ben je waard.

Je wilt ook mensen om je heen die het fijn vinden als je ja echt een ja is. Mensen die zoveel houden van jou, van wie je echt bent, dat ze daar nog meer van willen zien. Mensen met wie je zo vertrouwd kunt zijn en van wie je zo zeker bent dat je de ander niet probeert te pleasen door ja te zeggen op iets waar je eigenlijk niet zoveel zin in hebt; Mensen met wie het contact echt is.

Als je nee een nee mag zijn en je ja een ja, is dat alles. Het is heel eenvoudig, maar het is alles. Probeer het maar eens uit en begin vandaag.

Als je nog een nieuw voornemen voor 2017 nodig hebt, lees dan Gavin de Becker: The Gift of Fear. Hij weet (oa) heel mooi te verwoorden wat nee is. Verder gaat het over vertrouwen op jezelf en op je gevoel, iets dat we veel meer zouden moeten doen (daar schreef ik vorig jaar nog wat over in mijn drieluik over angst). Het is een van de beste boeken die ik gelezen heb.
no

Waarom dan toch dit voornemen voor 2017? Gewoon, logistiek. Het lukt vast niet om het eerder in je handen te krijgen. Lukt dat wel? Begin dan meteen.

Fijne jaarwisseling alvast!

Jezelf terugvinden

Nog niet eens zo heel lang geleden zou ik nooit hebben kunnen denken dat ik bij stress mijn toevlucht zou zoeken in iets lichamelijks; Laat staan dat ik daar ontspanning zou vinden, maar dat was voordat ik Aikido had ontdekt.

Ongeveer een jaar geleden deed ik een oefening bij zelfverdediging waarbij ik tegen mijn trainer aan moest leunen en daar alles in mocht leggen wat ik had. Ik vond dat heel moeilijk; Er was zoveel. Ik wilde niet loslaten en ik wilde het ook niet aan de ander geven. Het zou teveel zijn.

Ik merkte dat de oefening me raakte. Het voelde alsof ik moest huilen, maar natuurlijk deed ik dat niet, want dat wilde ik ook niet geven. Ik wilde zo graag loslaten, maar nog liever wilde ik controle houden.

Het voelt voor mij tegennatuurlijk om te delen wat ik nog niet uitgewerkt of opgelost heb. Ik wil dat wat van mij is eigenlijk niet aan een ander geven. Anderen mogen best dingen van me zien, ook wel moeilijke dingen, maar wel die dingen waar ik al een strategie voor gekozen heb.

De laatste tijd probeerde ik het toch te doen; ander gedrag te kiezen: Nu eens te laten zien dat ik het nog niet had opgelost; Dat ik het soms ook even niet weet; Dat ik dan vooral veel voel; Dat ik wat nodig heb.

Helaas voor mij bleek dat, zoals het voelde bij die oefening,  inderdaad teveel te zijn: Iedereen die ik voldoende vertrouwde om me zo kwetsbaar te tonen, iedereen die me keer op keer had geprobeerd te overtuigen het echt aan te kunnen, ging weg.

Ik bleef achter. In stukjes. Met geen idee hoe ik mezelf weer aan elkaar moest lijmen en een “Zie je wel”-gevoel.

Ik trok me terug. De wereld draaide door.  Ik deed wat ik moest doen. Het werd ochtend. Het werd avond. Het werd nacht. En het werd weer ochtend. Ik at, dronk en sliep, hoewel niet altijd evenveel. Ik leefde.  Ik werkte. Ik ging ook naar Aikido, want dat was nou eenmaal wat ik deed.

Mijn hoofd wist het allemaal niet; Ik had dit keer geen strategie en er was geen oplossing. Ik voelde me gekwetst en alleen. Maar ik ben niet alleen een hoofd; Kennelijk wist mijn lijf het wel. Bij Aikido vond ik rust. Daar pasten alle stukjes nog steeds in elkaar en kon ik focussen en ontspannen.

Wat ik vorig jaar niet echt durfde te proberen bij zelfverdediging en wat me niet lukte om te proberen in mijn leven, blijkt wel te lukken in de harmonie van Aikido:
In Aikido werk je met de energie van de ander. Wat jij geeft aan de ander, gebruikt hij om de richting van de beweging te bepalen, de beweging te maken en de vaart erin te houden. De energie van de aanvaller gaat uiteindelijk mee naar de grond om daarin te verdwijnen. Voor mij is dit evenwicht: Ik richt mijn energie (of het nou neutraal, blij, bang, boos, bedroefd of onbekend is) naar voren . Ik hoef er niets mee, alleen maar te richten. De ander pakt het niet aan, maar beweegt mee en stuurt het met mij de grond in. Geen wonder dat ik me honderd kilo lichter voel na een training.

Afgelopen dinsdag was de laatste les van mijn hoofdsensei voor de vakantie. Hij heeft op zulke momenten de gewoonte om de les een wat speelser karakter te geven, dus deden we de ons bekende technieken allemaal net even iets anders (waardoor zelfs onze zwartebanders in de war raakten), legde hij een enorme mat neer waar we ons op zoveel mogelijk manieren zo lomp mogelijk op mochten laten vallen en leerde hij ons een heupworp (wat eigenlijk meer iets is van judo als van Aikido). Tijdens het oefenen van die heupworp, waar ik sowieso al niet verbijsterend goed in was, maakte mijn trainingspartner me zo ontzettend aan het lachen dat ik met haar op mijn rug door mijn benen zakte. Behalve dat dat natuurlijk heel grappig was, was het ook ok. Gewoon ok. En vooral dát is goed voor mij om te voelen.
Ik heb er nu nog steeds spierpijn van, maar het was een hele fijne les.

Lichamelijkheid is niet vanzelfsprekend voor mij. Het was daar waar alles ooit voor mij troebel en onveilig werd; Waar ik mezelf kwijtraakte. Gek genoeg is het ook waar ik mezelf nu terugvind.

Het mag allemaal best moeilijk zijn.
Vergeet alleen niet open te blijven staan voor de momenten en de plaatsen waar het wel makkelijk is, zelfs als dat daar is waar je het het minst verwacht.

‘Expecto Patronum!’

patronusjeEen van mijn beste vriendinnen gaf me poos geleden een shirt cadeau. Op het shirt staat “Expecto Patronum”, de schildspreuk uit Harry Potter.

Het oproepen van deze Patronus (wat zoveel als ‘beschermer’ betekent), is geavanceerde magie en vraagt veel oefening. Om er een te kunnen produceren moet je denken aan je gelukkigste herinnering en deze zo tastbaar maken dat je hem als het ware buiten jezelf kunt projecteren. Daar werkt hij als een krachtig schild van licht (in de vorm van een dier waarmee je je het meest verbonden voelt) tegen duisternis in de vorm van Dementors. Dit zijn wezens die alle geluk uit hun omgeving opzuigen, zwaarmoedigheid voortbrengen en je doen denken aan de ergste momenten uit je leven. Het ultieme kwaad wat een Dementor kan doen is je ‘kussen’ en zo je ziel naar buiten zuigen, zodat je achterblijft als een leeg omhulsel zonder emoties en menselijkheid.

Harry Potter is een fantasieverhaal van een intelligente, vindingrijke en creatieve schrijfster die een boekenserie geschreven heeft met wat meer diepgang dan je misschien in eerste instantie zult denken. Lees het bovenstaande maar eens alsof het een metafoor is.

tumblr_mk4lenr6rj1r7lfr2o1_r1_250
Net als in de boekenserie is het niet makkelijk om jezelf af te schermen van duisternis en zwaarmoedigheid en nare herinneringen als er in het nu dingen gebeuren die dit in je triggeren. Zeker als dat meerdere dingen zijn. In de serie is het extra ingewikkeld om een Patronus te produceren die stand houdt tegen meerdere Dementors, omdat dat meer van je vraagt en meer energie kost (en ook korter vol te houden is)
Het is verder heel lastig om genoeg positiviteit te genereren, als er bijvoorbeeld weinig positieve herinneringen zijn om uit te putten. Als je geen fundament hebt, waar bouw je dan op?

Het vraagt veel wilskracht om ondanks zo’n gebrek aan fundament een Patronus te kunnen produceren. Harry, met zijn traumatische jeugd, lukt het. Het antwoord lag niet alleen in wilskracht, maar ook in verbinding. De herinneringen die hij gebruikt om zijn Patronus te voeden, hebben allemaal te maken met de verbinding die hij nu kan voelen met de mensen om hem heen. Hij denkt bijvoorbeeld aan hoe zijn beste vrienden bij hem zijn en aan de liefde die hij voelt voor zijn overleden ouders. De herinnering aan het winnen van een belangrijke sportwedstrijd, was daarentegen niet voldoende om een Patronus te produceren; Het antwoord ligt in verbinding.

Voor mensen met een traumatische jeugd is het heel belangrijk om zich te kunnen verbinden met veilige mensen. Met vrienden die naast je kunnen staan en die je naast je kunt voorstellen, ook op de momenten dat ze er fysiek niet zijn. Met leraren en gezonde voorbeelden. En ook met mensen die voor je gaan staan als je jezelf (nog) niet kunt beschermen, zoals Harry’s professor Lupin, die met zijn Patronus de Dementors wegjaagde toen Harry overspoeld raakte en daardoor niet in staat was zichzelf te verdedigen. Niet omdat hij het nooit zelf zou kunnen, maar omdat hij nog meer tijd nodig had om dat te leren, omdat hij van zover moest komen.

Verbinding is noodzakelijk.

Maar verbinding is ook eng, omdat het kwetsbaar maakt.  Je moet iets van jezelf laten zien. Je moet accepteren dat je anderen nodig hebt en je geeft anderen de kans om je te kwetsen; per ongeluk, of erger nog, expres.

Jezelf openstellen voor anderen als het juist anderen zijn die je hebben beschadigd en als je weet dat er niet voldoende positieve herinneringen zijn om op te wegen wanneer het mis zou gaan, is een teken van enorme wilskracht.

Het is ook liefde.
Liefde voor jezelf en voor de wereld om je heen.

De afgelopen tijd ben ik een aantal mensen kwijtgeraakt met wie ik me oprecht probeerde te verbinden (hoe eng en tegennatuurlijk dat ook soms voor me voelde), waardoor het moeilijker werd om mezelf te beschermen tegen de vervelende dingen die in mijn leven gebeur(d)en. Met alleen geloven dat je het kan produceer je nog geen Patronus.

Het is moeilijk om alleen te zijn en jezelf alleen staande te houden als donderend geweld je overspoelt. Het is lastig om ergens kracht vandaan te halen om je licht buiten jezelf te projecteren. En het is nog lastiger om dat vol te houden als er zo ontzettend veel Dementors zijn om je tegen te wapenen.

Ik dacht dat ik mijn energie maar het beste kon sparen en trok me terug uit de verbinding die ik nog voelde met de mensen om me heen, de wereld en ook met mezelf. Ik gooide deze blog op slot en trok me terug van social media. Ik werd onbereikbaar voor de vrienden die er nog wel waren.
En waarom zou ik nog voor iemand gaan staan, als het me al moeite kostte om uberhaupt te blijven staan?
Het leek makkelijker om als een gevoelloze huls te leven. Als ik me niet kon beschermen en als er geen anderen waren om me aan te ankeren, kon ik dan niet beter gewoon besluiten dat het me niets uitmaakte en me niet meer laten raken?

Onkwetsbaar zijn is verlies van je menselijkheid.
Dat wist ik. En ook dat maakte me niets uit.
-Dacht ik.

Maar toen liep ik op het Centraal Station. Ik was net uit een trein gestapt, liep langs een opvallend gekleed meisje en begaf me in de stroom mensen naar de roltrap. Vanaf de roltrap zag ik dat een groepje jongens om het meisje dat ik had gezien heen ging staan en een van hen raakte haar vervelend aan.
Ik die dacht dat niets me nog kon schelen, zocht naar de snelste mogelijkheid om bij haar te kunnen komen en haar te beschermen. Ik baande me al een weg door drukte heen toen ik zag dat ze een afwerend gebaar maakte en wegdraaide en ook dat dat genoeg was. De jongens liepen verder en gingen op dezelfde roltrap staan als ik. Ik kookte, maar de situatie was opgelost.

Terwijl ik mijn reis voortzette dacht ik aan hoe dingen me toch nog raakten. Aan hoe diep ik me kennelijk toch nog met de wereld om me heen verbonden voel, ondanks dat ik me er op dat moment niet veilig kon voelen. Ondanks dat ik me zo alleen en verloren voel.

Kennelijk begint het met liefde voor het leven.
En kennelijk heb ik dat genoeg.

Samen Helen is weer open.

“Bewaak je je grens of bewaak je je angst?”

whatsapp-image-2016-12-05-at-20-40-00 We hadden gisteren een beleidsdag met Revief. Behalve veel vergaderen & spijkers met koppen, betekende het ook samen potluck lunchen en veel gezelligheid. Het was een fijn en zinvol samenzijn.

In de ochtend begonnen we met een workshop Aikido, Communicatie & Ontspanning. Om eerlijk te zijn zorgde dit vooraf juist voor wat extra spanning bij mij. De workshopgever was namelijk een van mijn eigen Aikidoleraren, mijn hoofdsensei, die naast Aikidolessen ook nog communicatietrainingen geeft.
Hoewel de meesten in mijn Aikido-school weten dat ik met slachtoffers werk, heb ik niemand verteld over mijn eigen slachtofferschap. Niet omdat ik dat niet durf, maar omdat ik dat niet wil. Aikido betekent voor mij, naast veel andere dingen, het overwinnen van dingen die ik eng vind. Soms is het makkelijker om dingen te overwinnen in een normale setting, waarin er geen goed excuus is om dingen niet te doen. Mijn ervaring is dat veel mensen, hoewel goed bedoeld, vaak extra mild en faciliterend zijn als ze weten dat je zoiets traumatisch hebt meegemaakt. Dat is fijn, mooi en soms ook nodig, maar tegelijkertijd betekent het ook dat angst dat toch al (onnodig) veel ruimte inneemt, nog wat extra ruimte krijgt van de ander. Dat maakt het lastiger om bang te zijn en toch te doen.

Aikido is iets van mij. Het is een veilige activiteit, in een veilige ruimte met veilige mensen; de perfecte oefensituatie. In de dojo kan ik mezelf en mijn lijf vaak heel goed voelen. Er is veel nabijheid en lichamelijkheid. Ik kan er spelen en proberen. We werken aan ontspanning wat me helpt om niet alleen met mijn hoofd te bepalen, maar mijn lijf meer te betrekken en mijn grenzen goed te voelen. Juist in Aikido is het heel belangrijk dat ik zelf kan bepalen.

Juist daarom heb ik niets verteld. Ik wil niet dat iemand tegen me zegt, wanneer hij ziet dat ik gespannen ben: “Je hoeft dit niet te doen”, omdat hij weet dat mijn spanning misschien te maken heeft met mijn traumatische ervaringen. Daarmee gaat iemand aan de kant van mijn angst staan. Dat helpt niet. Het is een wankel evenwicht en het vraagt ook in een veilige situatie veel wilskracht om dingen te doen die eng zijn. Het is heel belangrijk voor mij om zelf mijn beslissingen te kunnen maken, ook als het achteraf gezien niet de juiste blijken te zijn. Daar leer ik van. Ik ga er niet dood aan. Er is in het nu geen enkel echt groot gevaar meer. En ook dat is een les die ik probeer te conditioneren. Bovendien is het zo heerlijk dat dingen normaal zijn, zonder dat ze geproblematiseerd worden. Ik vind dat ik iets normaals verdien. Iets fijns. Iets waar ik van geniet.

Spannend dus; Als Revief Sensei zou uitnodigen als workshopgever was de kans aanwezig dat een en ander toch bij elkaar zou komen.

-En dat was ook zo natuurlijk:
Ik heb na de workshop met Sensei gesproken die toch wel het een en ander geconcludeerd had, maar hij liet het initiatief om er over te vertellen in onze aikido-groep volledig bij mij. Een fijne reactie. En de rest zie ik wel. Het is wat het is.

De workshop zelf was fijn en ook heel waardevol voor onze organisatie. Het ging er vooral om onze aandacht te verplaatsen van ons hoofd naar de buik; het centrum. Het bleek (en dit ken ik ook uit mijn Aikido) dat als je aandacht bij je centrum is en je ontspannen bent je veel krachtiger kunt zijn.

Ik heb veel dingen gehoord die passen bij mijn eigen kernopvattingen over zelfverdediging en weerbaarheid en over het leven.

Wat ik heel mooi vond bijvoorbeeld was een duwoefening waarbij je minder makkelijk omgeduwd kon worden als je aandacht bij je centrum was, dan wanneer die bij je hoofd was. Sensei zei vervolgens: “Er is natuurlijk een limiet. Je kunt niet oneindig volhouden. Als iemand sterker is en langer duwt, komt het punt waarop je toch om zult vallen. Je kunt dan kiezen om een stap terug te doen en weer stevig te staan in plaats van te wachten op het moment dat je achterover valt”.
Dit is heel belangrijk. Je bent niet onkwetsbaar. Stevig zijn is niet hetzelfde als onkwetsbaar zijn. Er kunnen dingen gebeuren die je omver blazen, dat hoort bij het leven, maar je kunt dan nog kiezen hoe je daarmee om gaat; wacht je tot het moment dat je valt of doe je zelf een stap terug en herpak je je? Het is niet erg om te besluiten om een stap terug te doen als je dit doet omdat jij het wilt. Het is erger om om te vallen zonder dat je dat wilt.

Een ander waardevol concept was de polsgreep; het aangrijppunt; het probleem. Als iemand je pols pakt (je een probleem geeft) kun je je daartegen gaan verzetten en je aandacht volledig op het probleem richten, maar dat kost veel energie (en de ander anticipeert daar waarschijnlijk op). Je kunt echter ook kiezen om te kijken naar welke mogelijkheden je nog meer hebt (Sensei maakte toen een elleboogbeweging waardoor de balans verstoord werd en de polsklem werd opgeheven).

Ook belangrijk vond ik het verschil tussen accepteren en berusten. Berusten is het laten gebeuren en jezelf de regie ontnemen iets te doen. Accepteren is feitelijk aanvaarden dat iets er is, waardoor je energie overhoudt om te reageren op het probleem. “Het is wat het is (ongeacht hoe dat voor me is en of ik ermee instem) en ik handel”.

Er is nog meer om over te schrijven en mezelf kennende ga ik dat vast nog wel doen, maar voor nu hoop ik dat jullie stil willen staan bij deze drie dingen:

Stevig zijn is niet hetzelfde als onkwetsbaar zijn. Het is niet erg om te kiezen een stap terug te doen.

Focus niet op het probleem, maar focus op je mogelijkheden.

Accepteer feitelijk dat een probleem er is, ongeacht wat je ervan vindt en handel.

Ik heb gisteren een fijne, waardevolle dag gehad. Daar wil ik me op focussen. Sensei weet nu dat ik een slachtoffer ben van seksueel kindermisbruik. Dat vond ik een probleem en dat vind ik nog steeds. Daar kan ik me in vastbijten, maar ik heb besloten om dat niet te doen. Misschien betekent dit wel extra oefenmogelijkheden in het aangeven wat ik wel en niet wil. (“Niet teveel zachtheid! Wel aanmoediging” o.i.d.). En misschien, heel misschien is het wel goed dat ik bij Aikido waar ik me zo fijn en veilig voel en waar ik met zoveel plezier naartoe ga, 100% mezelf kan zijn (ook met mijn slachtofferschap). Misschien verwarde ik stevigheid nog wel teveel met onkwetsbaarheid.

Ik denk dat ik ook in het proces van mijn grenzen bewaken in plaats van mijn angst, niet over het hoofd moet zien dat ook dat eng is en ingewikkeld en dat ik ook die angst niet hoef te bewaken, maar los mag laten en mag vertrouwen dat ik kan (leren) begrenzen.
Ontspanning brengt tenslotte meer dan krampachtigheid.

Het goede voorbeeld geven

Lieve trouwe lezers,

Ik had jullie afgelopen week een doelgroepboekenweek beloofd. Het is er, zoals jullie vast al hebben gemerkt, nog niet van gekomen, sorry.
Soms heb je allerlei plannen en dan is daar opeens het leven…

Voor mijn gevoel staat afgelopen week gelijk aan het emotionele equivalent van drie levensjaren. Mijn energie staat dat helaas niet.

Ik schrijf vaak over zachtheid op mijn blog. Mild zijn voor jezelf, realistische eisen stellen en goede zelfzorg.
Zie dit maar als een geval van “Practise what you preach”.

Ik hoop dat goed voorbeeld doet volgen.

Tot spoedig en bedankt voor de enorme hoeveelheid views, mentions en shares in de week tegen kindermishandeling.