Mijlpalen en ander sentiment

Dag trouwe lezers!

SamenHelen bestaat inmiddels een half jaar, hoera!

Toen ik in Augustus met deze blog begon had ik niet verwacht dat het deze vormen zou aannemen. Aanvankelijk zou dit een kortdurend en persoonlijk project zijn.
Inmiddels kom ik regelmatig mensen tegen die wel mijn weblog of de ‘Maar wat nou als ik te beschadigd ben?’-post kennen, maar mij niet. Dat leidt soms tot interessante situaties waarin ik mensen dingen hoor beweren, waarvan ik weet dat ze niet kloppen of tot totale verbazing wanneer mensen zich realiseren dat dit toch echt mijn blog is.

Onder de grappigste dingen die ik dit half jaar heb gehoord, zijn deze:
‘Ja maar, je ziet er helemaal niet uit als een schrijver!’ (Hoe zien wíj er dan uit?)
‘De schrijver achter SamenHelen is zelf geen slachtoffer, want het is te positief allemaal’
(Tja, wat moet ik hier over zeggen?  Ik ben helaas echt een slachtoffer. Ik werk inmiddels ook met slachtoffers, maar dat is maar een deel van mijn identiteit, van mijn verhaal. Ik ben veel méér.  Iedereen is meer dan zijn trauma.  Precies daar gaat deze blog over. Ik geloof in een heleboel dingen, wat jullie als lezers ongetwijfeld zullen weten, maar niet in te positief. Dat bestaat niet).

Dus, nu dat opgehelderd is, nog de volgende dingen:

Allereerst bedankjes:
Bedankt iedereen die me leest en herleest. Bedankt al mijn 540 volgers. Bedankt voor het delen van wat ik schrijf, voor het reageren.  Bedankt slachtoffers voor jullie kwetsbaarheid en openheid, professionals voor jullie opbouwend commentaar en het meedenken.  Bedankt vrienden en mensen uit mijn directe omgeving voor het lezen,  steunen en aanmoedigen. Fijn dat het er mag zijn allemaal en ook dat jullie al het andere blijven zien.

Verder veel credits voor een aantal mensen van wie ik veel heb mogen leren. Zij weten wel wie ik bedoel.

Dan nu het oog op de toekomst!
Er staan wat leuke dingen gepland hoor:

Allereerst wordt SH ook een .nl domein. Met zo’n 14.000 hits, lijkt me dat een goed idee: Nog vindbaarder en eenvoudiger te onthouden.

Verder heb ik een aantal experts gevraagd om een gastblog te schrijven en hun licht op trauma in het algemeen en seksueel geweld in het bijzonder, te laten schijnen. Wie dat zijn blijft nog even een verrassing,  maar ik heb al een draft gelezen voor een van de gastblogs en het belooft heel interessant te worden! Hou de pagina goed in de gaten voor meer updates en info.

Tot slot, SH heeft inmiddels ook alweer geruime tijd een Twitter account. Als je wilt ben je daar altijd welkom om mee te praten over de dingen waar ik over blog.

En echt het aller aller allerlaatste: Dit is geen hulppagina. De dingen die ik hier schrijf zijn ontstaan vanuit eigen ervaringen als slachtoffer,  met slachtoffers en ook met het fundament van zowel eigen therapie-ervaringen als mijn studie psychologie. Dit is nooit in ook maar enige vorm vervanging van wat een professionele hulpverlener voor jou kan betekenen.
Voor hulp en verwijzing kun je bv terecht bij je huisarts, de centra voor seksueel geweld en bij de Nederlandse vereniging voor EMDR (een voorkeursbehandeling voor psychotrauma) of je kunt bellen naar de landelijke hulplijn seksueel geweld (0800-0188).

Op naar net zo’n mooi half jaar!

Loveletter to yourself

dvhmkGisteren was de Dag van het Misbruikte Kind in Driebergen. Ik heb daar een aantal van mijn lezers mogen ontmoeten; Het was fijn jullie te zien!

Ik vind het lastig om te beschrijven wat ik precies voel met betrekking tot gisteren, want het is zoveel en een deel van mij wil graag koesteren wat woorden nog niet hebben gerationaliseerd.

De DvhMK is in ieder geval erg belangrijk voor me. Maanden en maanden ben ik al bezig geweest met de voorbereidingen. Een van de workshopgevers bijvoorbeeld ; In mijn ogen onmisbaar op deze dag, heeft in mei al toegezegd te komen en sinds die tijd hebben we afgestemd.
Om vervolgens zelf deel te nemen aan die workshop en iets van het rotsvaste vertrouwen dat ik in deze persoon heb, ook bij de andere deelnemers te zien ontstaan en ze te zien groeien, raakt me. Heel erg.

De lezing van Thérèse Evers, docent zeden, slachtoffer van seksueel misbruik en de schrijfster van De Som der Delen, was precies wat ik hoopte dat het zou zijn toen ik haar voor deze dag heb gevraagd. Haar boek is ontzettend belangrijk voor me (geweest), want het benoemt precies waar het over gaat: Ja, je bent beschadigd en getraumatiseerd en dat had nooit mogen gebeuren, maar het is wat het is. Je hebt het al overleefd toen. Je overleeft ook je herstel nu. Het is voorbij.
Ze zei ook iets heel belangrijks over schuldgevoel: Het is een trucje van de geest om niet die totale machteloosheid te hoeven voelen die er eigenlijk onder zit. Het is de illusie dat je wat had kunnen doen, waardoor je het minder erg maakt en niet al die emoties hoeft te voelen die je het gevoel geven uit elkaar te vallen. Je zult echter niet uit elkaar vallen, want je hebt al overleefd.
Dit is misschien wel een van de belangrijkste lessen die ik zelf van mijn therapeute geleerd heb. Ik ben zo blij dat Thérèse dit gisteren benoemd heeft. Iedereen, ieder slachtoffer, verdient het om dit te horen.

“Schuldgevoel is de illusie dat je wat had kunnen doen, om niet de verpletterende machteloosheid te voelen van de werkelijkheid waarin je niets kon doen.”

Dat is dus wat schuldgevoel is. Het is onnodig en onterecht. Maar dit betekent niet dat je het vervolgens moet gaan veroordelen, immers:

“Schuldgevoel heeft je toen beschermd. Nu je het niet meer nodig hebt, mag je het bedanken en laten gaan”

Het is makkelijk voor mij om over inhoudelijkheden van de dag te schrijven, dat merk ik nu ook, maar de kern is dat de Dag van het Misbruikte Kind heel belangrijk en betekenisvol voor me is, vooral gevoelsmatig: De verbinding die ik mocht voelen met de rest van onze kerngroep en met andere lotgenoten, dat ik steeds weer kies om mijn kwetsbare kind de ruimte te geven tijdens het ritueel, omdat het zo’n veilige setting is. En hoe alles bij elkaar komt op zo’n dag…

Er was zelfs ruimte voor mijn grootste liefde; schrijven. Ik mocht namelijk samen met een andere schrijfster een schrijfworkshop geven, een plenaire. Best spannend met 90 deelnemers, maar absoluut de moeite waard!

De schrijfworkshop, ‘Loveletter to Yourself’, had als doel dat deelnemers een lieve brief aan zichzelf schreven: “Wat had je echt gewild dat iemand tegen je zou hebben gezegd?” “Wat heb je nodig om te horen?” “Hoe wil je dat anderen jou zien?” “Hoe wil je jezelf zien?” “Wat zijn nou goede eigenschappen/mooie kanten van jou?”

In de voorbereiding van de workshop heb ik natuurlijk ook zelf deze brief geschreven; Je kunt mensen niet vragen iets te doen, wat je niet zelf bereid bent om te doen.

Ik wil mijn ‘loveletter’ graag met jullie delen, juist omdat ik dat niet makkelijk vind. Ik hou namelijk van overwinningen.


17 Augustus 2015

Lieve Mariska,

Vandaag keek ik in je ogen en toen zag ik alles. Ik zag je intelligentie, je levenslust en je waarde, maar ik zag toen ik goed en met aandacht keek, ook je kwetsbaarheid en je pijn. Ik zag iets van het duister achter je ogen; Ik zag de schaduw die soms vluchtig over je lach schuift, zoals wolken weleens doen voor de zon en ik wist dat je me nodig hebt.

Het is niet eerlijk om te doen alsof ik dat eigenlijk niet allang wist, maar weet je, ik vond het eng om met zoveel aandacht naar jou te kijken. Ik vond het moeilijk om je echt te zien. Ik was bang om je verdriet te zien en dan niet te weten wat ik ermee moet doen, bang om fouten te maken. Jij bent ook bang voor fouten, nog steeds. Fouten hebben te vaak geleid tot pijn, afwijzing, zelfs straf. Ik voel dat. Ook ik ben bang.

Ik wil je niet langer afwijzen. (Angst is maar angst en ik voel ook nog liefde). Zullen we afspreken dat ik daar nu en hier mee ga stoppen?

Ik heb goed naar je gekeken vandaag en ik zal steeds opnieuw met aandacht naar jou kijken. Ik zie en voel wie je was, wie je bent en wie je kunt zijn. Ik ben trots op jou en ik weet dat ik niet meer bang hoef te zijn om de littekens op je ziel te zien. En trouwens, al het omringende weefsel is nog piekfijn.

Je hebt een trauma, maar je bent het niet.
Je werd nooit gezien, gehoord, geholpen, maar ik zie jou nu.
Anderen behandelden je waardeloos, maar ik erken jouw waarde.

Wat zijn we eigenlijk sterk samen, jij en ik!
Onze relatie begon zo wankel, zo onzeker, maar we worden steeds steviger en dat hebben we toch maar mooi samen bereikt.

Ik hou van je en dat zal ik je steeds opnieuw vertellen, zodat je het op een dag altijd zult voelen.

Veel liefs van je zelfcompassie.



Ik denk, nee ik weet, dat je pas kunt groeien als je zacht kunt zijn. Het gaat niet zozeer om het vinden van kracht (Kijk wat we al hebben overleefd!), maar om het verdragen van kwetsbaarheid. Het is juist die kwetsbaarheid die ons waardevol en menselijk maakt.

Schrijf jij ook die lieve brief?