Year After

Ter nagedachtenis aan Carlos

Een jaar geleden,  ook op een zondag,  16 november, zat ik in een zelfde trein als waar ik nu in zit en was ik onderweg naar dezelfde plaats als nu. Toen voor een prijsuitreiking.  Nu voor een herdenking.

Het was stralend weer. Ik waande me vrij en het voelde alsof ik op vakantie ging. Toen ik Rotterdams skyline zag in de zon stelde ik me zelfs even voor hoe het zou zijn er te wonen.  Ja, ik geloof dat je me wel een beetje verliefd kon noemen.
Nu ga ik terug met een steen in mijn maag en een hart dat onrustig klopt.

In een jaar kan er veel veranderen.  In een dag. In een moment. En dan wordt het nooit meer zoals het was.

Het ene moment wachtte ik nog op mijn aansluiting.  Het volgende lag jij levenloos aan mijn voeten, terwijl ik de alarmcentrale smeekte om een ambulance -niet alleen politie! Ja, hij heeft geen hoofd meer. Nee hij ademt niet- want dan zou alles goed komen.  Ik wist het zeker.  Dat moest gewoon.

In de eeuwigheid van de vijf minuten die volgden, hield ik je zoontje in mijn armen. Weg van jou, het spijt me. Maar als hij je zou zien, zou hij in nog meer stukjes uiteenvallen als nu.

Er kwam alleen politie.

Een literair middagje veranderde in een nachtmerrie op het politiebureau.  Ik werd er opgevangen met je vrouw en zoon terwijl de rest van je familie werd gebeld, gehaald en opgevangen. Alles wilde ik doen. Alles. Maar het was niet genoeg. Ik kon ze jou niet teruggeven. Ik voel me daar nog soms schuldig over.

Ik ben op je uitvaart geweest en na drie maanden nog op de plek van het ongeval met een rechercheur. Ik heb om je gehuild.  Ik ben boos op je geweest. Het was een ongeluk.  Ja. Maar je had die bal gewoon moeten laten liggen!

En nu weet ik niet wat ik voel. Hier in de trein. Ik ga je familie weer zien. Knuffelen. Er zijn.

Vandaag is het grijs. Rotterdam heeft zijn glans verloren.
En als ik zo uitstap, zullen onze ogen elkaar niet ontmoeten, omdat dat nooit meer kan. Maar zo had het moeten zijn: Een moment van verstandhouding, waarna jij je met je familie naar huis haast voor Stevens verjaardag en ik mijn aandacht weer op mijn boek zou richten.

Zo had het moeten zijn.

image